Waarom de waarheid tot het bittere einde verborgen blijft .

Het is meer dan duidelijk dat ik zo’n kleine 10 jaar  met een mission impossible ben bezig geweest om dát te vertellen wat mij als een dief in de nacht tot mij kwam.
Dit had ik totaal niet verwacht, omdat de tekenen dat het fout ging - zeker de laatste tijd - voor iedereen toch meer dan duidelijk was.
Natuurlijk had ik een aantal “discipelen” die het hele verhaal over evolutie en de kosmische onsterfelijkheid realistisch overkwam.
Ook het verhaal over de opmerkelijke vergelijking “Genesis” en “de zwangerschapscyclus” werd slechts door enkelen op waarde geschat. [ http://www.wetenschap-eindtijd.com/kosmologie_en_astronomie/de_perzik/zwangerschcyclus_1_/zwangerschcyclus_1_.html ]
En de enkeling die dit overkwam maakten het zich eigen - Bijbels zo fraai omschreven  als “opgegeten” - waren allemaal mensen die geen snars meer begrepen van de wereld waarin zij leefden en aanvankelijk dankbaar blij waren met het hele verhaal.
Niet dankbaar blij dat het einde van “het tranendal des levens” in zicht was, maar dat men wist dat het niet anders had kunnen gaan en nog een diepere reden kende ook.
Het was een soort  “opluchting“ dat zij begrepen en/of een antwoord hadden gevonden waarom zij voor hun gevoel niet echt spoorden in de wereld waarin zij werden neergezet.
Emotie dus!
En die emotie gaf hen niet alleen de kracht om maar gewoon door te gaan met leven, maar tevens om het verhaal met vrienden en kennissen te delen.
Maar al snel werd hen duidelijk dat zij hiermee bezig waren om zich in een totaal isolement te manouvreren, omdat zij het “normale”  pad van positief denken hadden ingeruild voor de kleinmenselijke spiegel.
En dus bleef hen nog slechts één optie over : “Zwijgen als het graf” naar hun buitenwereld waarin zij probeerden samen te leven.
En laat mij eerlijk zijn.
Dit is toch volkomen logisch, want in het verleden zijn al zo veel “doem-profeten” opgestaan die naar later bleek geen gelijk hadden gekregen, dat het ten ene male waanzinnig is hieraan nu opeens geloof te hechten.
Het was immers nooit zo donker of het werd wel weer licht!
Onderwijl weet iedereen ook dat leven in een totaal isolement een absolute onmogelijkheid is.
Dat was vroeger zo en is door onze steeds verder gespecialiseerde maatschappij alleen maar veel erger geworden.

Hoe kan het dat bijna niemand wil of kan zien dat het op alle fronten fout gaat?
Is dit louter verstoppertje spelen voor de harde werkelijkheid of is er iets anders aan de hand?
Het lijkt haast wel dat iedereen zijn/haar eigen waarheid heeft in het beleven van goed en kwaad en waarin het midden als “gulden middenweg” iets is wat niet  bestaat.
http://www.wetenschap-eindtijd.com/intro_oude_wijsheid/medaille_heeft_drie_kanten/medaille_heeft_drie_kanten.html
Langzaam - ijzig langzaam - begint het tot mij door te dringen dat het menselijk denken geen gulden middenweg kent , hetgeen betekent dat wij slechts leven op óf vriend óf vijand  en óf blijdschap óf verdriet.
Beide emotie dus, die beide door de tijd steeds heftiger werden!!!
Beide zijn onderdeel van onze erflast, die wij als het zwaard van Damocles met ons meedragen.
Maar het betekent tevens dat we leven in een tijd van “ieder voor zich en God voor ons allen”.
We leven nu met zo’n kleine 7 miljard mensen op deze planeet waarvan iedereen een andere weg bewandeld heeft.
Dit leidt toch een babylonische spraakverwarring om van te duizelen?
Zeven miljard mensen, die allemaal een andere kant opkijken?
Zeven miljard mensen, die bij iedere woord een andere emotionele belevingswereld hebben.
Is het niet onvoorstelbaar?
En logisch dat er daarmee zeven miljard  Ik-waarheden zijn, die met elkaar strijden om ieder hun gelijk.
En wetende dat emoties dwingend zijn en dwingender worden naarmate men in zijn/haar waarheid wordt aangevallen, is het niet verwonderlijk dat het leven eruit ziet als een gladiatoren-spel van discus werpen met vlijmscherpe tongen, die uiteindelijk door echte wapens worden vervangen.

We hebben als mensheid nu volgens de Bijbel 144000 jaar de strijd tussen goed en kwaad ten goede voor onszelf weten te overleven [ want anders waren wij er immers niet meer ] en nu moeten wij die strijd gaan opgeven en accepteren dat het einde voor iedereen steeds dichterbij komt en dat er geen andere oplossing is dan zelfoplossing?
Dan blijven er toch  voor hen die “mijn hervonden waarheid”  al serieus nemen toch nog slechts twee opties over: Of bij de pakken gaan neerzitten of nog effe lang leven de lol het leven uitleven?
Dit zijn immers de twee opties van het denken, waarin berusting [ echte berusting of acceptatie ] niet bestaat?

Ik heb op vele manieren geprobeerd uit te leggen, dat mijn leven een aaneenschakeling was van iets wat 99,9 % van alle mensen slechts beleven bij de laatste ademtocht, alwaar de doden één voor één in luttele secondes in hun spiegelbeeld van denken voorbij komen.
Het klinkt als een onvoorstelbaar en prachtig verhaal, maar niemand beseft dat daarmee enerzijds mijn Ego-jasje als zijnde de Ik-bescherming verloor alsmede ook mijn  “eigen waarheid” of “eigen waarde” ben kwijt geraakt.
Niemand kan daarmee invoelen dat ik nog slechts leef als een soort Sjamanistische ziener, die in het duistere verleden het dodenrijk opriep om de juiste adviezen te geven aan zijn onderdanen.
Dit pikt toch niemand meer!!!
Iedereen heeft immers zijn/haar eigen overlevings-strategie als onderdeel van zijn/haar erflast!
En enkelingen die in [haha] “mijn” research beginnen te geloven, proberen mij bij te staan met allerhande wereldse bewijzen die dan meestal wel New Age gekleurd zijn, maar moet ik maar doorheen kijken.
Zelfs een recent artikel in Nature over onze bedreigde planeet dat de aandacht trok van de NRC http://www.nature.com/nature/journal/v486/n7401/full/nature11018.html  leidde tot een meer dan lachwekkende discussie waarin met  “doemdenker” Bok de vloer werd aangeveegd en waarin de columnist mij vriendelijk bedankte voor het mailtje en de website, die hij [haha] zou gaan bestuderen. Het bekende leugentje voor bestwil.

Het spijt me, maar als ik mijn oeverloze poging nu zie, vind ik het waarlijk geniaal - en begrijpelijk - hoe het evolutie-proces als essentie voor het oneindig bewegen van de kosmos voor iedereen en op iedere planeet altijd zijn ware geheim van tijdelijk leven op planeten onthouden zal blijven.
Ik kon het niet geloven, maar dit is reality.
En zeker nu de strijd tussen goed en kwaad met de dag explosievere vormen gaat aannemen, is er geen enkele mogelijkheid meer om in alle rust dit onderwerp over cycli die allen elkaars gelijke zijn van individu tot het kosmisch geheel te bespreken.
En dit is ook de dieper liggende reden dat ik besloot om de discussies op dit blogje te beëindigen.
Het spijt me, maar het is niet anders.

Nederigheid is des duivels oorkussen.

Beste allemaal,
Jullie weten dat ik de laatste tijd - in de ogen van velen - nogal somber of uitgeput overkom.
En dit heeft zeker zijn reden.
Ik ben nu meer dan 10 jaar bezig geweest om iets te vertellen over iets dat heet “ons voorland” dat in de sterren geschreven staat en waaraan niet te tornen valt.
Dit blogje was nog slechts mijn thuisbasis, maar overal elders word ik bij iedere reactie - in zowel de reguliere als alternatieve media - afgemaakt of ik de “duivel zelf” ben.
Maar zelfs in mijn thuisbasis blijkt er weinig of niets meer te kunnen.
Ook het feit dat in al die tijd nog niemand een eigen artikeltje heeft bijgedragen, maakt het tot een eenmans-act en dat was nu bepaald niet de bedoeling.
En als ik nu zie hoe hierop zo af en toe wordt gereageerd - enkelen daargelaten - kan ik mij levendig voorstellen waarom ik het label “gek”op mijn voorhoofd geplakt kreeg.
Ik ben geen politieagent, maar soms gaat het er wel op lijken.
Het positief denken - wat ik zie als vluchten voor de realiteit - heeft zulk een hoge vlucht genomen, dat het er haast op lijkt dat dit onze tweede natuur geworden is.
Maar dit positief denken is helaas een waardeoordeel  “Ik ben goed”, wat direct inhoudt dat  anderen de oorzaak zijn van alle ellende in de wereld.
En zo ik deze hype al ter discussie stel komt er een golf van minachting over mij heen, die ik onmogelijk kan weerleggen met argumenten of in spiegelbeeldige zienswijzen van oude zielen kan bespreken.
Zo verging het mij in de medische wereld en zo verging en vergaat het mij in de wereld zelf.
En zeker nu het onheil met de dag dichterbij lijkt te komen, neemt de woede alleen maar toe.
Met andere woorden: Dit is de realiteit van de dag ,die ik heb te respecteren als zijnde het tegen-woordig.
Steeds verder lijk ik hierdoor te zijn weggezakt in een wereld die feitelijk niemands wereld meer lijkt te zijn.
Iedereen leeft in zijn eigen Ik-wereld en verdedigt dit met veel machtsvertoon.
Ik sta dan wel in deze wereld, maar ben langzamerhand weggezonken als een totale out-cast.
Aanvankelijk probeerde is nog de spiegel van ons vermeende goed te laten zien, maar dit leidde slechts tot heftige discussies, die meer weg hadden van oorlogje voeren of het wordt simpelweg weggelachen. “Niet reageren Lena” zou mijn adelijke moeder zeggen.
Steeds meer deed ik er het zwijgen toe of ik zocht naar de juiste woorden in het besef dat “het IK “geen vernedering duldt.
Dit ging meer lijken op “Zachte heelmeesters, maken stinkende wonden” in een tijd dat “Wie niet horen wil moet voelen” werelds al tot aanklachten leidt.
En nog lachwekkender wordt het dat ik -zo ik mijn bek open trek  - nogal eens word afgeschilderd als een betweterige egotripper die zijn gelijke niet kent.
En dat terwijl ik door mijn voettocht naar het verleden nog louter een beetje kan functioneren met iemand naast mij die als “IK BEN” een dubbelfunctie vervult, tenminste.... zo lang ik zwijg als het graf en mijn dankbaarheid laat zien.
Onderwijl zie ik dat alles gaat zoals het voorzegd was en dat maakt het allemaal nog ingewikkelder, want als “alles goed is wat er is” betekent dat immers ook dat dit voor ieder individueel ook geldt. Iedereen draagt “zodoende in mijn beleven zijn/haar steentje bij aan iets wat heet “onze extinctie”.

Ik werd ooit door mijn moeder “adellijk” opgevoed met het oordelend vingertje “oordeel zacht en wees een zegen”, maar de adder zit daarin wel in de staart en noem het liever “aderlijk bloed stinkt”. Hoe hoger men valt, des te erger wordt dit bizarre fenomeen.
Ik zal niet ingaan op hoe mijn thuis eruit heeft gezien en waarom ik  zo ver mogelijk van huis ging studeren,  terwijl mijn vader zo graag had gezien dat ik naar Leiden ging.
Maar...
Of het nu de witte doktersjas is die wij moeten eerbiedigen of de rechter, die recht spreekt wat krom is. Het is allemaal één pot nat, wat ons nu verder dan de bedelstaf doet vervallen.
Onderwijl eisen we allemaal beter dan het beste en zo we dit niet krijgen wordt het anarchie.
Dat heeft de geschiedenis ons ook wel geleerd.
Toen ik enkele jaren geleden uit mijn “ballingsoord” terug kwam naar mijn geboortegrond, was ik al zodanig uitgemergeld dat ik iedere dag “samen met Magere Hein” door het leven strompelde.
Maar alsof hij er plezier in had mij te zien lijden in het zien dat alles fout ging, wandelde hij iedere dag met me mee en werd ik voor de wereld meer en meer een zwartgallige Mister Doem.
En misschien wel terecht, want het spel God’s was en is nog steeds niet helemaal gespeeld.
Maar nu is wel het moment gekomen dat ik “De pijp aan Maarten” moet geven.
Waar die gezegde vandaan komt, is mijn puzzel al lang niet meer, maar ook dat zal iedereen “een worst wezen”.
Ik kan niet meer en ik “wil” eigenlijk al heel lang niet meer, maar een stemmetje diep van binnen zei mij steeds dat ik “dat wat ik om niets kreeg” niet voor mijzelf mocht houden.
Was dit stemmetje van de Duivel Lucifer, die altijd en eeuwig uit is op macht en in dit geval op “rehabilitatie” en/of “eerherstel”?
Graag laat ik het antwoord open in een wereld waar de omkeringscyclus zelfs heeft geleid tot  “Nederigheid is des Duivels oorkussen’.
Sorry, het spijt me.

Een nostalgische terugblik van mijn medische research, welke direct leidde tot mijn research naar "het einde der tijden".

Kort overzicht van zo’n 15 jaar medische research t.a.v het wonderenzym hyaluronidase, hetgeen leidde tot het zien hoe wij het leven op onze planeet zouden gaan vernietigen.

Al tijdens mijn opleiding tot chirurg [ 1971- 1978] naast mijn belangstelling van traumatologie belangstelling voor celbiofysiologie en met name het mechanisme van celdeling en celspecialisatie.
Kreeg in 1974 bij toeval een vergeeld proefschrift in handen over hyaluronidase, dat vroeger - toen er nog geen intraveneuse infusen bestonden - werd gebruikt voor toedienen van vocht via een naald in de spieren.
Raakte geintrigeerd en vond in de litteratuur meer over dit enzym, dat het weefsel tussen de cellen beter doorlaatbaar maakt.
Werd kortdurend gebruikt om niet ingedaalde testikels van pasgeborenen te laten indalen en veel meer medische litteratuur was er niet.
In een stageperiode op de vaatchirurgie [ 1975 RUG ] lagen veel patiënten met “open benen”, die soms weken achtereen werden behandeld zonder zichtbaar resultaat.
Daar deed ik “stiekem” mijn eerste proefje doen door hyaluronidase als poeder op de wond te strooien. Ik wist niet wat ik zag, want na 12 minuten leek er al leven te komen in die open wond.
Ik herhaalde die behandeling 2 keer per dag en na enkele dagen was het een zee van wild vlees, waar ik een klein lapje huid op legde en... Twee dagen later kon de patiënt genezen naar huis.
Eén zwaluw maakt geen lente , maar na zo’n 10-tal behandelingen wist ik genoeg.
Inmiddels was de relatie met mijn hoogleraar vaatchirurgie  van dien aard dat het mij beter leek dit alles voor mijzelf te houden totdat ik een keiharde fysiologische verklaring had.
Dit onderzoek duurde ongeveer een jaar en wist toen zeker dat dit enzym een hoofdrol speelde in de celdeling en met name bij wondgenezing en ....in de ontwikkeling van het nieuwe leven : een embryo.
In de placenta zit namelijk een hele hoge dosis van dit enzym.[waarover later meer]
Maar ik vond meer!!!
Bij kankercellen bleek dit enzym ook verhoogd.
Was dit toeval? Dat kon toch niet!!!
Maar vooreerst was een onderzoek naar kanker voor mij een te moeilijk onderwerp.
Tesamen met mijn belangstelling voor traumatologie vroeg ik me af of botgenezing ook positief beinvloedbaar was met dit enzym en stapte naar mijn hoogleraar Traumatologie.
Die wilde niet eens luisteren en dus ging ik naar de hoogleraar Neurochirurgie, die bekend was geworden met experimentele geneeskunde van “traumatisch hersenoedeen” met... een hormoon die een tegengestelde werking had op celdeling en weefseldoorbloeding : corticosteroiden en/of bijnierschorshormonen.
Er volgde een keiharde discussie over het verschil tussen lichaamscellen en hersencellen, die uiteindelijk leidde tot “navraag van een mega-computer” in Keulen of er omtrent mijn visie ooit iets was gepubliceerd en zo ja dan was de inzet van de hoogleraar 10 proefdieronderzoeken in zijn experimenteel laboratorium “traumatisch hersenoedeem”.
Drie weken later kreeg ik mijn gelijk en dus kon ik 10 dagen werken met proefdieren met traumatisch hersenoedeem,waarbij ik alleen gebruik maakte van diegene waar het letsel zo groot was dat zij allemaal stierven ondanks de corticosteroiden-behandelingen.
Dit werd recent up to date door het overlijden van Prins Friso, die mijns inziens gewoon behandelbaar was geweest, want na het zogenaamde “onbehandelbare” hersentrauma bij de proefdieren bleek iedere keer weer een totaal stabiele situatie te zijn ontstaan 12 minuten na injectie met hyaluronidase en zodoende overleed geen van de dieren aan het toegebrachte trauma.
Ondanks dit wonderbaarlijk resultaat werd de uitslag  weggehoond, maar ....
Ik was weer een stap dichter gekomen bij dit wonderbaarlijk enzym en tevens  bij iets dat heet irreversibele [niet behandelbare] shock na grote trauma’s en bekend als “multiple organ failure”.
Vanaf die tijd noemde ik het dan ook “wonderenzym”.
Onderwijl kreeg ik steeds meer contacten in de wereld en reisde iedere vakantie minstens naar één van hen om hun experimentele werk te zien en gedachten uit te wisselen:gedachten die ik in Nederland nergens kon delen.
Kort mijn dierexperimenten was er een bizarre samenloop van omstandigheden.
Ik was toen consulent Chirurgie voor alle Specialistische Disciplines, die een chirurgisch consult aanvroegen.
Ik ging naar de kinderkliniek en hoewel ik voor een ander patiëntje kwam was er een oploopje van verpleegsters. Ik vroeg wat er aan de hand was en kreeg te horen “een pasgeboren baby en gaat dood aan “juvenile pumonary distress” en/of wiegedood.
Nu wil het toeval dat één van de doodsoorzaken bij multiple organ failure “pulmonary distress” is.
Hé ...hoe ...ha ...This was no coincidence! This is the same desease!!!
Dit is zover ik toen al bijna  zeker wist voor 80-90 %  te behandelen met dit wonderenzym, want bij beide leidde het trauma tot verzuring van het lichaam waardoor dit enzym onwerkzaam werd!
En nooit geschoten is immers altijd mis en zeker in dit geval waar men stond te gapen hoe die baby zijn laatste adem ging uitblazen.
Ging naar de hoogleraar Kindergeneeskunde die zo kwaad werd dat ik NOOIT meer één stap in zijn kliniek mocht zetten. Waarom??? Ik tastte zijn eer aan dat hij alles deed wat mogelijk was.
Snappen deed ik er niets van, maar het leek wel of ik een moord op mijn geweten had.
En zo werd ik langzaam maar zeker een paria van de gehele Medische Universiteit Groningen.

In 1978 was mijn opleiding voltooid en vond ik een baan als algemeen chirurg in Winschoten.
Wauw... Toen was ik eindelijk eigen baas en had inmiddels -tig mogelijke behandelingsmethoden voor zeer uiteenlopende problemen op mijn lijstje staan.
Het leek wel of ik van de hel in de hemel was terecht gekomen.
Ik was eigen baas en had mijn eigen verantwoordelijkheid voor mijn doen en laten.
En het lot was mij welgezind, want via een artsenbezoeker van Philips kreeg ik kort daarna een “thermograaf” te leen, waarmee men foto’s kan maken van de doorbloeding van weefsel.
En een leuke bijkomstigheid was dat  ik “als jongste bediende” de Kerst en Oud en Nieuw dienst had en het toen bar en boos winterweer was.
Iedere dag kwamen er minstens 2 patienten met polsfracturen en zo kon ik een leuk vergelijkend onderzoek doen van zo’n 20 -25 slachtoffers zonder dat iemand mij op de vingers keek.
Thermografie vooraf en achteraf na het zetten van de pols was al verbluffend, maar nog verbluffender waren de resultaten.
De patienten zonder hyaluronidase-injectie genazen de 6 weken en 50% had de gebruikelijke fysiotherapie nodig voor dystrofie en/of verstijving van spieren en het gewricht.
En bij de andere groep genazen de fracturen binnen 4 weken en geen van hen had fysiotherapie nodig.
Ik heb hier nooit over gepubliceerd, want ik had inmiddels wel door dat het water naar de zee dragen was. Ook mijn collegae bleken totaal niet geïnteresseerd en wat dat betreft was er geen verschil met het academisch ziekenhuis.
En... op mijn verlanglijstje stond nog veel meer.
Eén van die mogelijke therapieën was het maken van collaterale bloedvaten bij patienten met ernstige bloedvatstoornissen aan de benen.
Dit was een veel grotere ingreep waar ik veel meer van dit enzym voor nodig had en gebruikte hiervoor louter patiënten, die niet meer in aanmerking kwamen voor “bloedvat-chirurgie”.
Ik besprak vooraf met de patiënt het puur experimentele karakter en een ieder wilde dolgraag meedoen, want de keerzijde was amputatie van een been.
Voor deze behandeling had ik tevens de Röntgenafdeling nodig om vooraf aan de behandeling en vrijwel direct na injectie in de slagader de resultaten op foto vast te kunnen leggen.
Dit was bepaald niet zo simpel, want de Radioloog wilde absoluut niet mede verantwoordelijk zijn voor het geval er op de röntgenkamer doden vielen.
Maar...we vonden een tussenoplossing.[haha]
Wij zouden die behandelingen louter doen als hij een dag vrij was en dus nam hij vrij als ik weer een patient had voor zo’n behandeling.
Is het niet gillen van het lachen?
De eerste resultaten waren ook voor mij onvoorstelbaar, want na 12 minuten voelde de patiënt zijn tenen weer en werd het been warm en bovendien... dit was ook goed te zien op de foto’s.
Dit was het uitegelezen moment dat ik een hoogleraar die beroemd was geworden met de ontdekking van “gouddraad-electroden” om de zuurstofmetingen op celniveau vast te leggen ging uitnodigen voor ... Is dat wat men noemt peer-review?
Hij hoorde mijn verhaal aan, begon hard te lachen en zei dat hij dolgraag bij de volgende sessie aanwezig zou willen zijn om vast te leggen dat ik spoken zag.
Dit gebeurde ongeveer 2 maanden later en...
Ach U snapt het wel.
Hij verliet mij met de woorden ”Ich habe ein Wunder gesehen und will dich nie wieder sehen”.
Maar ondanks alles was er nog steeds niemand in het ziekenhuis die ook maar enige belangstelling toonde.

Tussen de ziekenhuis-bedrijvigheid door was ik studerende aan het item kanker, want er een duidelijke relatie tussen hyaluronidase , bloedvaten en celdeling.
Onderwijl publiceerde ik in Medical Hypotheses  mijn hypothetische ideeën en kreeg steeds meer belangstellenden uit de wereld.
En zo werd het volgens mij tijd om al deze mensen bijeen te brengen door middel van een wereldcongres. En als U dit allemaal leest zal het U niet verbazen dat ik dit congres noemde “From woundhealing to cancer”.
Maar hoe kanker kon ontstaan was voor mij nog een absoluut raadsel en dat zou het nog zo’n kleine 10 jaar blijven.

In het ziekenhuis was ik al een soort zombi geworden en had ook daar al al meer en meer specialisten tegen mij in het harnas gejaagd.
Eén ervan was de anaesthesist, omdat ik direct vooraf aan de narcose als premedicatie voor “gevaarlijke operaties” [dementie bij oude patiënten en uitzaaiingen bij kankerpatienten door manipulatie van de tumor ] een zeer speciale preventie met hoge doses corticosteroiden.
En tenslotte e/of last but not least...
Er werd op een dag een jongetje binnengebracht die in het zwembad op de grond gedoken was en een zgn. “hoge dwarslaesie “opliep zonder dat er fracturen waren. Dit is in 90% van de gevallen een zware kneuzing hoog in het ruggenmerg zelf, waardoor de bloeddoorstroming als gevolg van zwelling stopt.
Dit zijn echt van die momenten dat dokteren bepaald geen leuk beroep is.
Men staat met lege handen en moet met lede ogen aankijken hoe de patiënt overlijdt.
De neuroloog kwam erbij en zei kil en haast onmenselijk [ om zijn emotie te bedwingen ] “Die gaat dood en kan naar een verpleegtehuis worden gestuurd”.
Toen werd mijn bloed karnemelk en hij wilde absoluut niet horen over hyaluronidase-injectie in het ruggemerg op de plek van de beschadiging.
Ik werd zo allemachtig woest dat ik hem een infuuszak naar zijn hoofd slingerde.
Dit was natuurlijk buiten proportie en...
Natuurlijk werd dit een ware rel waar de directeur van het ziekenhuis in werd gemoeid.
Maar onderwijl was voor mij de maat wel meer dan vol en had totaal geen zin meer om op die manier nog “chirurgje” te blijven spelen.
Het vak geneeskunde had voor mij zo langzamerhand alle glans verloren.
Maar wat moest ik met een gezin met twee kinderen en een torenhoge schuld?
Ik had immers geen keus!!! ...dacht ik.
En of God mijn smeekbede aanhoorde weet ik niet, maar kort daarna had ik een hernia die acute operatie noodzakelijk maakte. Ik had wel een alternatief met [ haha ] injectie met hyaluronidase, die een bevriende collega uit Toronto wilde doen, maar de pijn was zo ondragelijk dat ik die lange reis niet kon maken.
Ik werd geopereerd en stapte uit vak, omdat de complicaties postoperatief te groot waren om überhaupt nog verder te gaan.
Dit werd mijn zegen.

Twee maanden later was het wereldcongres en toen werd ik ook nog door de KNMG en de Staat lastig gevallen, omdat ik als ongetitelde dokter een wereldcongres had uitgeschreven.
De reden was dat het een blamage was voor de Nederlandse geneeskunst, maar annuleren was even blamerend. De tussenoplossing was dat de Staat een absoluut publicatieverbod voor alle journalisten afkondigde.
Het congres was een absoluut succes, ondanks de weinige toehoorders en merendeels uit het buitenland.
Ik zal hier niet diep op ingaan, maar het was inmiddels wel duidelijk dat ik niet de enige was die gefascineerd was door dit enzym. Aan de Harvard University deed men al experimetele onderzoeken als tegenpool voor hartoperatie en in Californië deed men al experimenten met organen voor transplantatie.
Maar beide moesten hun nog in de kinderschoenen staande experimenten stoppen, omdat het enzym niet patenteerbaar was en dus waardeloos voor de industrie.
That’s the world we live in.

Maar ik had nog één stap te zetten: the origin of cancer.
Ik had nog geen flauw idee hoe verder, maar dit was wel mijn ultime zoektocht daar de kanker -incidence met sprongen omhoog ging.
Thuis zittend schreef ik een polulair wetenschappelijk boekje “Kanker...noodzaak?” dat eenmalig de krant haalde en wie kwam erop af?
Ik werd gebeld door een zekere dokter Merckelbach, die dan wel door de pers zwartgescheven werd als kwakzalver en charlatan, maar onderwijl wel de upper ten van Nederland tot het Koningshuis toe tot zijn patiënten kon rekenen.
Wat deed hij als basis-therapie: celtherapie van Niehans en/of het injecteren van embryonale organen van zoogdieren, waardoor hij beweerde orgaanspecifiek organen te kunnen activeren en/of te revitaliseren.
Hij vroeg mij om langs te komen en dacht ook iets aan de operatieve complicaties van mijn hernia te kunnen doen ... met celtherapie.
Is het toeval niet iets dat ons toevalt door onwetendheid?
Natuurlijk nam ik zijn aanbod aan en ging naar zijn 5-sterren kliniek in Rotterdam.
Nu haat ik luxe wel, maar dit kon ik niet laten lopen.
Hij had voor mij het sleuteltje op het doosje en/of het bewijs dat er voor iedere celsoort een specifiek hyaluronidase is en dat bij kanker a.h.w. dedifferentiatie en/of verminderde specialisatie plaatsvindt waardoor de cellen harder gaan groeien en dat de placenta een verbaarbak is van alle verschillende hyaluronidases in het lichaam.
Maar ik moest het eerst wel met eigen ogen zien en ook nog eens aan den lijve moeten ervaren of hij me kon helpen voor mijn naweeën van de herniaoperatie.
Door de week zat ik in Rotterdam, sliep bij hem thuis tussen tientallen oude schilderijen en ‘s avonds vertelde ik hoe mijn leven tot dan was gelopen.
En natuurlijk vertelde ik hem ook van de spectaculaire behandeling voor extreme aderverkalking aan de benen, waarop hij direct reageerde met “Ik heb een vriend met “etalage-benen. Zou je die willen behandelen?”
Natuurlijk kon ik geen neen zeggen en een week later stond daar een oude man.
Ik vertelde dat het ondanks mijn 5 behandelingen nog zeer experimenteel was en dat hij zich dat wel goed moest realiseren. Hij lachte en ging accoord.
Die middag nog wandelde hij de kliniek uit zonder enig probleem. Als aanvullende therapie adviseerde ik hem veel te wandelen en verder niets.
Ondertussen had ik celtherapie gekregen met een uitzonderlijk resultaat.
Met andere woorden: het was bepaald geen sprookje!
En toen...
Wij zaten ‘s avonds in zijn huis en toen vroeg hij me allereerst of ik - omdat hij al op leeftijd was - zijn praktijk wilde overnemen, maar dit aanbod wees ik af want ik had geen zin om voor de eliten te werken zolang deze celtherapie niet voor “het klootjesvolk” beschikbaar was.
Hij lachte en zei: “Zou je er wel voor voelen om volgende maand mee te gaan naar Zwitserland voor het jaarlijks elitaire congres celtherapie ?”
Dit leek mij fantastisch en werd daar voorgesteld aan de voorzitter Prof. Schmidt hetgeen twee maanden later al resulteerde in aan groot artikel in zijn vakblad “Cytobiologische Revue”.
Dit alles deed mij besluiten om een praktijkje te beginnen in de garage van mijn huis.
En alsof alles samenviel werd ik uitgenodigd voor een wereldcongres “alternatieve geneeskunde” dat toen nog in het verdomhoekje stond bij de reguliere geneeskunde . En na die lezing [ “Cancer, it’s like economy”] kwam ik in contact met een electroacupuncturist.
Ik kreeg enkele maanden les in die vorm van diagnostiek en een aantal zeer interessante diagnostica en therapeutica waaronder de kinesiologie: een leer hoe organen gekoppeld zijn aan specifieke spieren in het lichaam en diende als energie-reservoir voor organen, die kampen met een energietekort.
Beide zouden naar later bleek mijn visie over de “energetica in het lichaam” enorm uitbreiden en...
Dit alles zou uiteindelijk leiden tot de enige adequate preventie voor postnatale problemen en ...de ontrafeling van ons groeiend probleem  van ziekte in het algemen en “kanker” in het bijzonder als zijnde een ultimate overlevinsdrift van het lichaam door een genetisch defect:  een defect als gevolg van wat men noemt “erflast”.
Dit laatste kon ik simpel vastleggen omdat ik maximaal 3 generaties van een familie met electroacupunctuurmetingen van organen kon onderzoeken en kon zodoende de groeiende onbalanzen tussen organen te zien kreeg, waardoor verzwakking van het hele systeem ontstond.
Misschien was het nog wel bijzonderder dat ons karakter wereld wordt beschreven als “zeikers, iets op zijn lever hebben, ergens mee in de maag zitten, vasthoudendheid, hartelijk of harteloos , ect, ect.
Met andere woorden: Ik kon vaststellen dat lichaam en geest één waren en snapte toen ook waarom de volksmond zei “dat de wereld verkankerd was”

Nu was mijn cirkel rond en snapte ik waarom wij als mens steeds zieker worden ondanks het snel groeiende aantal dokter.
Ik had gevonden waar ik naar op zoek was en toen besefte ik ook waarom de mens “als zijnde de kroon op het evolutieproces” van nature geen natuurlijke vijanden kende.
Maar...
Door de erflast - die uniek is voor de mens - en die tot ziekte leidt  werd hij zijn eigen vijand waardoor het een prachtige middel was om de natuurlijke balans tussen alle levende organismen toch in balans te houden.
En door dit te verachten d.m.v. onze technologische ontwikkeling, die natuurlijke symbiose van het leven geweld zou aandoen en het leven zou gaan vernietigen.
Ik denk niet dat het nodig is om verder te gaan.
Het is onnodig te zeggen dat ik hierna het beroep dokter niet meer kon uitoefenen.
Onze technologie op alle terrein en met name de medische maakte dat wij gegroeid zijn tot een mensenplaag, die nu al ongeveer 50 % van alle leven hebben vernietigd.

Maar helaas was mijn research daarmee nog niet ten einde, want nu wilde ik natuurlijk weten hoe en wanneer en op welke manier dit einde zou komen.
Het zou nog 15 jaar duren om de de energetica en cybernetica van onze geest van leven als zijnde een ontdekking van de ziekte-evolutie te kunnen projecteren op de evolutie van leven op deze planeet.
Helaas werd ik niet alleen via de medische wetenschap door schade en schande wijs , maar hetzelfde gebeurde in de wereld waarin ik was neergezet.
Toen besefte ik pas goed waarom wij de naam “mens”dom” kregen toebedeeld.
Ondanks mijn website en honderden verhalen bleek het onmogelijk om ons voorland te bespreekbaar te maken.
Toch had ik het kunnen weten, want ook de ontrafeling van ons steeds zieker worden in lichaam en geest leidde bij de medische wereld tot extreme “verachting” en mensen bleven en blijven rennen naar de “goedheiligman” dokter als hen maar één scheet dwars zit.

Maar cynisch genoeg en toch consequent zullen wij de aarde vernietigen met dezelfde wapens al die die wij voor het bestrijden van kanker als enige juiste vorm van therapie hebben gekozen, namelijk: radiotherapie en chemotherapie.


Life is a crasy race in order to raise.

"Klamp je niet vast aan het verleden, dat is funest voor de creativiteit"

Dit is een artikel op de NRC van vandaag en sluit nadeloos aan op iets wat ik hier op het blogje "toevallig" al besprak over de mensheid als zijnde gegroeid tot het "paralelle Universum".
Of het geplaatst wordt is natuurlijk een tweede, maar feitelijk is dit een onderwerp wat ik tot op heden "wijselijk uit de weg ben gegaan" om geen oorlog te ontketenen.
Het klinkt misschien waanzienig, maar tornen aan onze "uniciteit" is duivels en dat heb ik te respecteren.
Ik heb het te respecteren, want "alles is immers goed wat er is"?
Maar misschien keert het tij nog voordat het onmogelijk is geworden.
En... ik schrijf dit artikel nu eenmaal niet voor "de kip zijn kont".
Mochten er mensen zijn die hun eigen karakter hier te grabbel willen gooien, dan zou ik dat al heel bijzonder vinden om verder uit te diepen hoe de stamboom er ongeveer uit moet zien.


Geachte Anton Heumakers,
Dit is een bijzonder onderwerp dat naar ik hoop de aandacht verdient in de discussie.
Het enige wat ik jammer vind is dat U de titel niet met een vraagteken hebt geëindigd, want zijn wij niet een product van het verleden?
Ik zal proberen het kort te houden.
Ik was medisch researcher en mijn "simpele" vraag was: "Waarom worden wij steeds zieker"?
Het was een simpele vraag, maar het antwoord vinden was wel ongeveer de spiegel. Ik was er althans zo'n 40 jaar mee  bezig om die te kunnen beantwoorden.
Achteraf zeg ik dat ik bevoorrecht was met de erflast van mijn grootvader[ S.T.Bok ] , die als rector magnificus in Leiden een groot medisch wetenschapper was en via zijn hersenresearch naar zeggen de grondlegger was van onze denkmachine "de computer".
We zijn hem al lang vergeten en hebben ons zijn beelden eigen gemaakt en zijn ermee verder gegaan.
Dit geldt voor alle ontwikkelingen, waar iedere nieuwigheid wel voortkomt uit ontdekkingen in het verleden.
Dit ter introductie over iets wat heet erf last en iets dat heet onze stamboom.
Die woorden zijn geniaal gevonden.
Onze stamboom is werkelijk als een boom met jaarringen, waarin onze hele individuele geschiedenis in ligt opgeslagen als zijnde de weg die wij gelopen zijn van het begin der mensheid en/of zelfs nog van daarvoor.
En dan onze erflast.
Dit is iets moeilijker om uit te leggen.
Erflast is iets wat typisch is voor de mens en net zo typisch als dat wij beleven in termen van goed en kwaad.
Dit is de uniciteit van de mensheid, maar komt wel voort uit iets dat ik in mijn medisch onderzoek mocht vinden, namelijk:een minuscuul hersendefect en woordzuiver is gebleven en heet corpus callosum en/of een verkalkte brug tussen denken en weten.
Dit werd duizenden jaren geleden al beschreven als zijnde een defect tussen het zgn. collectieve bewustzijn en het Ik-bewustzijn en/of individuele overlevingsdrift.
Met der tijd - men noemt dit evolutiesprongen - slibde die brug steeds meer dicht en zo werd onze vechtlust om te overleven - noem het creativiteit om te overleven - steeds krachtiger.
Terugkomend op mijn oorspronkelijke vraag "Waarom worden wij steeds zieker" is het onze erflast die wij als "Ikkers" totaal niet meer beleven, maar in ons beleven zijn wij "gewoon die wij zijn en niets meer".
Maar in mijn medische research kon ik nadeloos vaststellen hoe de belevingswereld van goed en kwaad iedere generatie in toenamen en hoe dit leidt tot progressieve genetische afwijkingen, die wij karakter noemen.
En die genetische afwijkingen zijn op zijn beurt weer de regen dat wij steeds zieker worden: zieker in lichaam en geest.
Nu wordt aan alle kanten duidelijk onze creativiteit -noem het technologie om te overleven - ons noodlottig gaat worden, want om met Bijbelse termen te spreken zijn wij gelijk een mensenplaag die de aarde in razend tempo leegvreet.
Wordt daarmee niet duidelijk dat onze creativiteit als erfenis een zware last is en erflast heet?
Mag ik het hierbij laten met te zeggen dat hierover jaren geleden een film over is gemaakt?
U kunt die film zien op http://2012.jazeg.nl

Het afscheidscollege van Prof. Dijkgraaf als hoogleraar van het KNAW.

Daar stond Prof. Dijkgraaf dan “pronto” te wezen in de Koepelkerk van Adam, waar  de ware Eva vanwege de emancipatie van de vrouw schitterde door afwezigheid.
Het toeval wilde dat ook het Hemelvaartdag 2012 was.
Toeval?
Is het niet dat wij spreken over toeval vanwege onwetendheid, omdat in het kosmisch proces van oneindig bewegen niets aan het toeval wordt over gelaten?
Het is voor mij in ieder geval een dag om nooit te vergeten, maar daarover later meer.
Drie kwartier kreeg hij de tijd om ons te vertellen over de wondere wereld boven ons, maar naar zijn zeggen had hij het ook wel in 5 minuten kunnen doen.
Het klonk wel erg arrogant, maar toen hij in zijn openings-speech vertelde dat de huidige wetenschap nog hooguit 5 % van de kosmos heeft ontdekt ebde die gedachte weg.
De dag tevoren had van Nieuwkerk in “De Wereld draait dol” hem al aangekondigd als zijnde een groot verlies voor Nederland, omdat dat hij was genomineerd om de “pater familias” te worden van de wereldberoemde Princetown University in Engelenland.
Stephen Hawking , Einstein en vele kopstukken waren hem al voorgegaan.
Over het werk aldaar vertelde van Nieuwkerk hoe dit elite-gezelschap van astrofysici als ware monniken met elkaar mediteerden onder het oog van studenten, die soms mee mochten doen aangezien domme vragen nu eenmaal niet bestaan.
Toen ik dit alles hoorde zei ik tegen Maria nog dat ik graag als “dokter in de weetnietkunde” aldaar een dagje zou willen bijwonen om mijn visie en vragen over “de Goddelijke Kosmos” met als kroon op Gods Creatie Mensdom neer te leggen om mij vervolgens naar de slachtbank te laten leiden.
Nu twee dagen later is er van dit verlangen weinig meer over en zie en besef ik wel dat mijn voettocht naar het verleden in realiteit meer weg heeft van een sprookje dan dat het “waarheidsvinding” was.
Het enige waar ik me dan misschien voor op de borst kan slaan is dat wij inderdaad uit “sterrenstof” geboren zijn.
Maar zelfs dit is zeer twijfelachtig, want dit heb ik gewoon maar uit de Bijbel gejat.
Ten tweede besef ik nu ook meer dan ooit waarom ik als “magiër” uit de Koninklijke Maatschappij der Geneeskunst werd gezet en waarom ik  - toen ik tegenstribbelde - voor alle duidelijkheid voor volk en Vaderland gek werd verklaard.
Gedane zaken nemen geen keer en mij nu schuldig voelen over mijn waanzienigheid lost niet op.
De kosmos staat - zoals U hebt kunnen vernemen - niet alleen nog maar in zijn kinderfase en de evolutie gaat nog duizenden jaren door als het gaat over iets wat heet “de oerknal”.
Want het Zwarte Gat is nog maar zo klein als een kleine voetbal en ...
Welk een nonsens ik vertelde over de Melkweg als zijnde de navelstreng tussen het Moederlijke Zwarte Gat en het Yange Uitdijende deel van onze sterrenhemel en/of de zwangerschap in het groot , moet U maar snel vergeten.

Tenslotte was het geen toeval dat ik in de kleine uurtjes van onze Hemelvaartsdag wederom een uittreding had, waarbij mijn navelstreng van het leven was doorgeknipt.
Verder kreeg ik geen informatie en toen ik verbaasd wakker werd voelde ik mij triester dan ooit, want ik voel al tijden dat mijn tijd hier op aarde verstreken is.
Ik hoop echt dat U mij vergeeft dat ik de vertellingen van 1001 nacht als waarheid met U wilde delen. Het bleken bij nader inzien waarschijnlijk toch sprookjes te zijn.
Helaas weet ik ook als geen ander dat “aderlijk bloed” stikt en titels en eer in deze wereld van leugen en bedrog wel het summum van triestheid is.
De tijd zal het leren.

Het fenomeen ons “Fortuyn” herdacht.

Aanstaand weekend wordt Pim Fortuyn herdacht, die zo onfortuinlijk om het leven kwam.
Kan het toepasselijker in deze tijd dat de jeugd geen toekomst meer heeft daar ons fortuin in logaritmische snelheid dreigt te verdwijnen?
Zij noemen zich niet voor niets al enige tijd geleden “De generatie NIX”.
Is dit niet een luttel aspect van wat heet “de omkeringscyclus”?
Het gebeurt gewoon en iedereen spreekt er binnenkamers schande over, maar veel verder gaat het niet.
En mocht U een erfenis ontvangen van Uw ouders, die met hun hypotheek belast is - een staatsschuld, die ons tot slaaf van de systeemdictatuur maakt - dan ziet Uw toekomst er even duister uit.
Dertig jaar na mijn fatale lezing “Cancer, it’s like economy” is het dan zo ver.
Iedereen weet het beter en onderwijl zinkt de Titanic langzaam weg in een zee van schulden.
Sorry dat ik het zeg, maar het lijkt mijn oeverloze poging wel om een algemene discussie over ons voorland en/of de Oude Wijsheid en onze waanzienigheid op te starten.
Het is nu - na ongeveer 10 jaar rommelen in de marge - meer dan duidelijk dat dit een doodlopende weg is.
We geloven het pas als we het met eigen ogen kunnen zien en zo ver is het nog net niet.
Vreemd blijft het wel en zeker als ik terugkijk hoe enthousiast mijn website in het begin zo veel aandacht kreeg.
Dagelijks werd mijn email-box destijds gevuld en zo werd ik als pure “kamergeleerde” wereldwijs gemaakt hoe overal de leugen in onze verkankerde  wereld op alle fronten regeert.
Ik werd wegwijs gemaakt hoe het Rockefeller/Rothschild/Bilderberg complot en de wereld achter de schermen eruit zag en veel meer.
Er kwamen mensen naar Portugal en er werd zelfs een film-interview gemaakt, dat vele tongen losmaakte.
Toen had ik oprecht het gevoel dat mijn ontrafelingen over “de zwangerschap van Moeder Aarde” die op het punt stond van “Openbaring” - hoewel triest - toch iets teweeg bracht van ...
Mag ik het een zucht van verlichting noemen?
Dit was het voor mij althans wel toen alle puzzelstukjes in elkaar vielen en begreep toen ook waarom ik uit het “Witte Jassen kartel” werd gezet, omdat het stinkend geld nu eenmaal belangrijker was dan de mens zelf.
Ik moest eigenlijk blij en dankbaar zijn dat ik Fortuyn niet voorging.
Terwijl ik dit al mijmerend opschrijf moet ik denken aan een oude buurman uit Winschoten, die mij een lange brief schreef over Pim Fortuyn, die politiek Nederland op zijn kop zette.
Ik belde hem op en hoor mij nog zeggen “Man maak je niet druk, want voor je het weet is hij niet meer”. Twee dagen later was het al zo ver en de ware toedracht is tot op heden “verduisterd”..
En nu zijn wij inmiddels 10 jaar later en is - volgens mijn sparringpartner Tissen en velen met hem - de Titanic zinkende en ...
Iedere burger kijkt ernaar en kruipt in zijn schulp van angst: angst voor de toekomst.
Sprekend in vergelijkingen zie ik dit “verstoppertje spelen” als de voorbode van de laatste ademtocht waar men de adem inhoud voor het einde nadert.

Na het Volkskrantblog begon ik met hulp van Dennis dit blogje, dat nu op sterven na dood is.
Al meerdere keren heb ik er een punt achter willen zetten en iedere keer vond ik het - na enige tijd - een motie van zwakte en besloot het strijdbijltje weer op te pakken.
Maar het bleek allemaal tevergeefs.
Nu is de rek er bij mij echt uit en dat terwijl er steeds meer naar buiten komt over het paniekvoetbal dat er op alle fronten wordt gespeeld.
Nu ben ik wel zo’n beetje de naakte aap, die eigenlijk niets meer te vertellen heeft.
Wat kan ik meer doen dan dit blogje eindigen met U een mogelijkheid te geven om “alles wat U ter ore of ogen komt” hier ter discussie neer te leggen?
Want er is nog genoeg wat tot op heden niet of nauwelijks besproken werd of bespreekbaar bleek.

-Persoonlijk vind ik het onvoorstelbaar hoe steeds meer naar buiten komt hoe de Islamitische wereld steeds meer invloed krijgt in het door rijkdom verworden Westen.
Was dit ook niet de mening van Pim Fortuyn?
Al eerder schreef ik hierover summier op het blogje, maar het bleef ijzig stil.
De media doen er onderwijl alles aan om Wilders - een realistische angsthaas voor het Islamitisch gevaar - kapot te schrijven.
Waarom?

-Recentelijk zag ik op National Geographic een prachtige documentaire over kosmische ontrafelingen waar behalve ons yin/yang symbool gevisualiseerd werd, maar tevens dat men heeft vast kunnen stellen dat ons uitdijend heelal momenteel een versnelling doormaakt.
Wetend dat het Zwarte Gat vele lichtjaren van ons vandaan ligt zou dit mijns inziens kunnen betekenen dat de nieuwe Big Bang al een feit is. Weten doe ik het natuurlijk niet, maar ik had ooit graag met Stephen Hawking willen praten over zijn visie dat de Big Bang en Big Crunch nooit samen kunnen vallen daar “alles wat leven heet” altijd actie en reactie is en waarin het Zwarte Gat daarin de leiding heeft. Maar ik besefte toen nog niet dat een mier niet praat met een olifant en wereldse Goden ook niet met het plebs.

Maar hiernaast zijn zo nog -tig onderwerpen, die in logaritmische snelheid naar buiten komen.
Zo U zich geroepen voelt hierover melding te maken en Uw onderwerp ter discussie wil stellen, geef ik U hierbij “op dit einde fortuin” krabbeltje de gelegenheid.

Hoe schade en schande ons niet alleen wijzer, maar ook vechtlustiger maakt. [ Een mogelijk interview met de door de AIVD zwartgemaakte journaliste Jolanda van der Graaf ]

Geachte Jolanda van der Graaf,
Ik kom nog even terug op het lange telefoongesprek van gisteren.
U hebt mij - of liever gezegd ... Ik heb mijzelf door dit telefoongesprek behoorlijk in de nesten gewerkt. [haha]
Denkend dat U geneeskunde had gestudeerd, wilde ik eigenlijk ook niet meer dan het medisch bolwerk van "leugen en bedrog" voor mijn dood nog één keer proberen publiekelijk ter discussie te brengen.
Het is niet louter een bedrog van de medische wereld zelf, maar een bedrog van ieder weldenkend mens dat heet "angst voor de dood".
Logisch nadenkend is het natuurlijk waanzin te zien hoe de medische wereld gebruik maakt van exact dezelfde middelen en/of wapens als, die het leger gebruikt om een vermeende vijand te doden, te weten: het mutilerend mes en/of geweer, bacteriele en chemische bestrijdingsmiddelen en kernenergie [radiotherapie].
Denkend dat U als vrouw een medische opleiding had genoten, begon ik mijn verhaal dan ook over het opeten van de placenta [moederkoek] voor een goed moederschap voor alle zoogdieren: iets dat wij al sinds mensenheugenis niet meer doen, maar in de oude culturen in o.a. Zuid Amerika heel normaal was. Over de oorzaak ervan ga ik nu niet in.
Over de enzym-stoffen die hierin zitten en o.a. het basis-enzym zijn voor celvoeding en celdeling in het algemeen, deed ik al met al zo'n kleine 20 jaar research: een research, die mij noodlottig werd en mijn leven een totaal andere wending gaf .

Maar het liep allemaal anders en kwam zonder het te willen - wetende dat de eindtijd net zo'n taboe is als de individuele dood - toch bij de eindtijd terecht.
Soms - meestal - gaan dingen nu eenmaal anders dan men gepland heeft. Dat is wat men het lot of lotsbestemming noemt, die - zoals ik dat zelf ervaren heb - zijn bakermat vindt in onwetendheid.
Ik zeg dit nu, omdat niets in het hele evolutieproces alsmede in het kosmisch proces zelf toeval is, maar de perfectie zelve.
Maar dit terzijde.

Ongetwijfeld hebt U wel eens gehoord en een filmpje gezien van de zwangerschaps-cyclus waarin de mens in een vroeg stadium een visachtig gedaante heeft.
Die cyclus is als twee druppels water het evolutieproces zelf, dat ook begint met ééncellige organismen.
En die zwangerschap gaat ook in cyclische groeispurten gelijk dit in de evolutie is gegaan.
Tenslotte eindigt die zwangerschap op een moment dat het nog ongeboren kind zijn eigen stofwisseling ter hand neemt, waardoor er gelijk de afstotingsreactie van orgaantransplantatie - een zgn vreemdlichaamreactie plaatsvindt. Het is daarmee een gevecht tussen moeder en kind op leven en dood dat voor beide ontzettend veel energie kost.
En dit energie-verlies kan leiden tot o.a maternale depressie, maternale kindermoord en/of wiegedood van het kind.
En daarvoor is het van essentieel belang dat zoogdieren de moederkoek opeten.
Ik behandelde tientallen patiënten met injecties van embryonale placenta van zoogdieren [koeien en schapen], waaruit bleek dat binnen een uur de problemen voor de moeder werden verholpen en via de moedermelk het kind ook weer vitaler werd en gretig aan de borst ging drinken
Misschien staat U versteld dat deze placenta's van zoogdieren niet tot grote afstoting leidde, maar dit uitleggen gaat hier te ver.
Dat ik via deze research en therapie - die niet patenteerbaar is en daardoor nauwelijks geld in het laadje brengt - uit het medisch bolwerk werd gezet en met gevangenisstraf werd bedreigd [gewoon intimidatie die U zelf aan den lijve hebt meegemaakt] is begrijpelijk in deze wereld waar alles om stinkend geld gaat, maar het gaf mij wel de gelegenheid om verder te zoeken naar ten eerste het waarom en ten tweede naar iets wat identiek is aan die zwangerschap "het evolutieproces" dat wij via de Bijbel kennen als Genesis [Wording] en Openbaring [baring van het leven].
Want ... Is het de "Lucifer"-mens niet, die zijn eigen stofwisseling of metabolisme ter hand neemt met al zijn vuurmakerij en die steeds vuriger wordt???
Is dit niet allemaal hetzelfde en ons al vanuit de oudheid nagelaten als het pentagram des leven, dat wij nog fragmentarisch kennen van de Chinese acupunctuurleer der 5-elementen? Die leer heeft het over de cycli in het Al wat Is en beweegt.
Dat noemde men toendertijd "Alles wat beweegt heet leven" en al die levenscycli zijn elkaars gelijke, omdat zij uit elkaar geboren zijn".
Die "nieuwe" studie duurde al met al zo'n kleine 20 jaar en kwam uiteindelijk uit bij de Maya-voorspellingen, waaruit naar mijn bescheiden mening het latere geloof in ALLAH [oorspronkelijk Al-la of Uni-versum] ontstond en nog later in GOD evolueerde.
Ik schreef in die tijd een aantal boeken, waaronder o.a. "De illusies van God en wetenschap" en "Eens was het de boom der wijsheid".

Dat is dan het hele verhaal in notendop waar ik U nu ongewild mee opzadelde.
Gezien de extreem snel verslechterende geopolitieke verhoudingen en de economische crisis zich nu manifesteren - alsmede hoe wij als mensenplaag, die gelijk een sprinkhanenplaag [een Bijbelse voorzegging ] de aarde in razend tempo leegvreet is het misschien "het lot" dat mij bij U bracht voordat wij onszelf met kernenergie in de laatste oorlog tussen Oost en West storten.
Maar...
Mocht U dit te zwaar vallen, dan zou ik het al heel bijzonder vinden als U met Uw collega medisch-journalist een artikel zou durven of willen schrijven over dat bijzondere verhaal over wat ik noem "de zondeval" en/of het nalaten van de vrouw om de koek voor goed moederschap op te eten, alsmede de reden dat wij steeds zieker worden: iets wat in de vrije natuur een onbekende is..

Ik hoop nog iets van U te horen.
Met vriendelijke groet.

Siegfried Bok