Van mensendokter via levensdokter tot kluizenaar.

Over het “lot” als zijnde ieders levensloop die bij iedereen vast verankerd ligt door erflast heb ik in het verleden al genoeg over geschreven.
En toch blijft dit voor iedereen een zo “ver van mijn bed show” verhaal dat het slechts als sprookje binnenkomt.
Nu ik - zoals ik al schreef - kortgeleden mijn levensmaatje de vrijheid moest geven kan ik dan alleen maar zeggen dat het lot dit ook in petto had en zal proberen hierover iets meer te vertellen, want het wordt natuurlijk wel door iets werelds getriggerd.
Maar laat mij er eerst iets algemeens over vertellen.

Het is toch te bizar voor woorden dat je iedere dag vele honderden kleine beslissingen maakt waarvan je het gevoel hebt dat je iets goed of fout hebt gedaan zonder te beseffen dat ook dit al vast lag.
Het is net als dat ik vaker de slogan heb gebruikt “Waar een wil is, is geen weg”, want je geluk en ongeluk liggen daarin ook zwaar verankerd in onze “verworden” genen.
En als men de moeite zou nemen om naar zijn/haar eigen levensloop te kijken zou iedereen zelf kunnen zien hoe daarin de geschiedenis zich herhaalt en zelfs in evolutie.
Is dat al niet te absurd voor woorden?
Het komt er dus kortweg op neer dat iedereen “ziende blind en horende doof ” door het leven wandelt.
Het kom er dus feitelijk op neer dat je fasen van geluk  - waarin je blij bent dat je het goede hebt gedaan - en fasen van ongeluk tegenkomt die je helaas vaak aan anderen toebedeelt en/of gaat kankeren.
En des te groter de erflast wordt, des te groter ook de pieken en dalen in die twee belevingsvormen gaan worden.
Dit geldt voor iedereen, behalve misschien  voor de “uitverkorenen God’s” die een zogenaamde “erflijn-shift” hebben meegemaakt en/of de verbreking van de Bijbelse voorzegging “van vader op zoon en van moeder op dochter”.
Het is dan ook heel leuk dat ik dit onderwerp met mijn vriend Fons als zijnde “een vrouw in mannenkleren” dmv. lange telefoongesprekken samen filosofisch heb kunnen uitdiepen door gedachten-uitwisselingen en die bij mij als door een dief in de nacht voor het voor mij nog duistere beeld van “ziekte-cycli die aeonisch herhalen  en waardoor iedere cultuur in verkankering ten onder gaat met achterlating van een litteken in die verkalkte brug die ons steeds vuriger maakt.
Misschien vind ik nog de energie om dit uit te diepen en waarom ik deze mensen “uitverkorenen God’s” noem, omdat ik denk [ sorry  “ik denk omdat ik het niet weet”] dat in vroeger tijden deze bijzonderlingen de enigen waren die de volgende levenscyclus op aarde weer konden “herbeleven” in een net ander jasje .
Dat deze lotscycli in ons leven tevens nadeloos verankerd zijn in onze astrologisch zo belangrijke  geboorte-tijd en -plaats en ook nog eens overeenkomen met astronomische conjuncties  is voor mij een zekerheid, maar niet zo essentieel om daar een studie van te maken.
Ik heb mijn handen al vol naar het zoeken en ontrafelen van onze kleinmenselijke gekte, die ik door schade en schande door mijn buitenwereld heb moeten of mogen meemaken en die ik ondertussen ook bij mijn naasten waarneem
Als je dan ook nog weet dat in ieders geboortenaam en familienaam zelfs die hele levensloop ook van up’s en down’s [ numerologie] beschreven wordt, wordt de gekte toch compleet?
Ik heb van dit alles ook geen studie gemaakt, maar er slechts een weinig aan geroken.
Maar het moge wel duidelijk zijn dat de “oude wijzen” dit gelijk paragnosten en zieners dit nadeloos kunnen zien in de vele facetten die wij hiervoor meenemen...mochten we die mensen opzoeken.
En dan wordt het ook erg simpel om te weten hoe alle namen van de nu levende mensen gewoon in de “palmbladeren-bibliotheek” zijn terug te vinden.
Althans voor mij!

Ik kijk naar mijn bizarre leven als zijnde begonnen als “mensendokter” om daarna door het lot gedreven “levensdokter” te worden om uiteindelijk tot “kluizenaar” te moeten of mogen eindigen.
En als ik dan kijk hoe die “uittredingen” zeker niet vanzelf kwamen, maar altijd door iets wat heet “mijn directe buitenwereld” , waardoor ik dreigde gek te worden vanwege mijn zien of beleven van onbegrijpelijke onredelijkheid van de veroordeling van die naaste of superieur is het wel duidelijk dat ik net als een ezel altijd in dezelfde val stap.
En het allerergste is misschien nog wel mijn ego-jasje - dat je zeker in deze wereld nodig hebt om je staande te houden - steeds verder verbleekte en waar ik nu van kan zeggen dat het hooguit nog een vijgenblaadje is, wat nog net mijn “geslachtsdeel” bedekt.
[ sorry ik schrijf dit en moet lachen om het woord geslachts-”deel”  alsof wij maar half zijn die we zijn mens. Dit is toch geen moeilijke puzzel ....hoop ik?]
Back to the chapter.

Wat mij misschien nog wel het meest beangstigt in deze bizarre levensloop naar “Magere Hein” is zeker niet dat ik alleen goed te luisteren naar andermans woorden, intonaties en kijken naar de mimiek als vanzelf iemand kan uitkleden.
Dat kan ik heel goed ondervangen door te hummen of de theatergek uit te hangen of zelfs - als het  genoeg is - “de draak met de 7 hoorns” te spelen.
Dat is het enige wat mij nog rest als “bijna naaktloper”.
Neen, daar ligt het probleem niet.
Neen!
Mijn probleem ligt in het feit dat mensen - echt iedereen - mij blijft zien als zien als een normaal mens van vlees en bloed en/of behebt met emotie] , die gewoon iets anders in het leven staat.
Maar ik sta helemaal niet meer in het leven en bungel nog slechts aan een zijden draadje, wat zonder moeite door het ego kan worden doorgeknipt.
En grappig of cynisch genoeg kan een levenspartner slechts mijn partner zijn met een bikkelhard ego om “lulletje rozewater” op sleeptouw te nemen.
En in het weten dat partnerkeus tot stand komt door twee tegenpolen, die elkaar aantrekken is het dus ten ene malen onmogelijk om iets van samen te beleven.
Zucht...zucht en dan vliegen de zo goed bedoelde raadgevingen mij als oliebollen ook nog om de oren. De enigen waar ik het mee kan delen zijn “vrouwen in mannenkleren” , waar onder andere de zoon van mijn weggelopen partner er één van is, nadat hij boos reageerde dat ik zijn moeder als grof vuil op straat had gezet.
Oh my God...wat is het leven leven toch bij tijden een hel!
Dat de relatie al vanaf het begin moeilijk en moeizaam was voor beide is misschien wel begrijpelijk, maar wat was nu de trigger voor deze definitieve scheiding?
Of anders gezegd: “Waarom moest ik juist nu - zo vlak voor het einde - tot “kluizenaar” worden verheven of begraven?
Wie is daar de oorzaak van?
Het was weer die verdomde stem van boven, die mij uit de brand hielp met een zo simpel  antwoord dat ik me eigenlijk moest schamen.
En het antwoord luidde: De boekdrukkunst.
Jaja niets meer en niets minder dan de boekdrukkunst.
U zult het ongetwijfeld niet geloven, maar ik zal dit uitleggen.
Het cynische is dat ik mij niet of nauwelijks met het lezen van boeken kan vermaken.
Maar een boek wordt slechts een bestseller als het zodanig tot de verbeelding spreekt dat men er niet mee kan ophouden. En die verbeelding is nu juist de emotie, die die beeltenissen versterkt en waardoor het ego extra wordt gestreeld en dus versterkt.
De New Age boeken en/of allerhande complot-theoriëen zijn daar uitgelezen voorbeelden van.
En dat werd nu mijn noodlot, omdat mijn partner - en als zo velen - een erflastige mannenhaat koesteren. Over dit aspect dat weer een eindtijd-fenomeen is - denk maar aan de vrouwelijke farao’s in Egypte - heb ik het al vaker gehad.
En dus gaan die ook als verse broodjes over de toonbank.
Dat is een aspect wat “dwingende emotie” ook doet en is dan ook hetzelfde als dat mensen van gelijke gezindten elkaar bevestigen in hun gevoelens.
Ik denk dat ik niet verder behoef te gaan met U te vertellen hoe “homosexualiteit” iedere eindtijd kleurt. Dat zo’n deze mensen als erflijn zowiezo niet de volgende ronde in het spel  van hiernanogmaals kregen, is ten overvloede vermeldt.
En zo rende mijn partner - toen we weer in Nederland waren - naar de dorps-bibliotheek en struinde internet af - naar haar dwingende emotie om te lezen over ...ach laat maar!
Maar...
Dan blijft de vraag toch open waarom zij dat deed?
Het was haar enige overlevingsdrift geweest in de tijd voor mij en ze had het dan ook verdomd moeilijk met mij in Portugal. Ik kende het probleem, maar moest mede door mijn geschrompelde ego-jasje geen schijn van kans dit te doorbreken en waardoor ik keer op keer er zelf bijna aan onderdoor ging.: uittredingen dus als bijna dood ervaringen.
En wat ik probeerde...
Zij durfde die dwingende emotie niet los te laten, omdat ze dat in haar leven al had meegemaakt.
Levenservaring noemt men dat!
Dat is wat het is.
Dit fenomeen kunnen we natuurlijk ook doortrekken in onze samenleving, die een steeds grimmiger karakter krijgt waarin iedereen in de boeken en films bevestiging en/of bevrediging kan vinden voor het ego, dat dan ook daardoor ten onder gaat en ... moet gaan in een ultimo gevecht.
In het grote geheel als mensheid is nu gegroeid tot een totale gelijkheid in kracht en macht en daarom zullen zowel de yin-landen als de yang-landen beide verliezers zijn.

Is het zo Geniaal Perfect dat ik er haast van moet kotsen?
En nu krijgt mijn huis - gedoopt als “Casa Holy Shit” - toch nog zijn ware bestemming als zijnde een kluizenaarswoning for the short time of my and our being.
Maar wel een kluizenaar tegen wil en dank.
Ik ben totaal uitgeleefd en heb alles gegeven wat ik had van hetgeen ik in mijn erflast met mij droeg.
Ik dacht dat mensen graag wilde weten, maar dit bleek "utopia".
We willen alleen iets weten waar we beter van worden.
En het resultaat ....
Totale eenzaamheid is mij als dank daarvoor gegeven.
Tot overmaat van ramp kwam er gisteren een buurman langs. Hij toonde zijn intense medeleven, maar vroeg mij vriendelijk en dwingend tussen neus en lippen dat ik mijn huis en tuin wel moest blijven onder houden, want anders daalde de prijs van zijn huis.
Ach... ook dat verbaasde me niet meer en kan er vriendelijk om lachen, want zo ziet de wereld van vandaag er nu eenmaal uit en zeker in het rijk"domme" Nederigland: vriendelijk lachende aas"gieren".
En/of ...Ieder voor zich en God voor ons allen.
Sorry...
Het spijt me. 

Waarom de waarheid tot het bittere einde verborgen blijft .

Het is meer dan duidelijk dat ik zo’n kleine 10 jaar  met een mission impossible ben bezig geweest om dát te vertellen wat mij als een dief in de nacht tot mij kwam.
Dit had ik totaal niet verwacht, omdat de tekenen dat het fout ging - zeker de laatste tijd - voor iedereen toch meer dan duidelijk was.
Natuurlijk had ik een aantal “discipelen” die het hele verhaal over evolutie en de kosmische onsterfelijkheid realistisch overkwam.
Ook het verhaal over de opmerkelijke vergelijking “Genesis” en “de zwangerschapscyclus” werd slechts door enkelen op waarde geschat. [ http://www.wetenschap-eindtijd.com/kosmologie_en_astronomie/de_perzik/zwangerschcyclus_1_/zwangerschcyclus_1_.html ]
En de enkeling die dit overkwam maakten het zich eigen - Bijbels zo fraai omschreven  als “opgegeten” - waren allemaal mensen die geen snars meer begrepen van de wereld waarin zij leefden en aanvankelijk dankbaar blij waren met het hele verhaal.
Niet dankbaar blij dat het einde van “het tranendal des levens” in zicht was, maar dat men wist dat het niet anders had kunnen gaan en nog een diepere reden kende ook.
Het was een soort  “opluchting“ dat zij begrepen en/of een antwoord hadden gevonden waarom zij voor hun gevoel niet echt spoorden in de wereld waarin zij werden neergezet.
Emotie dus!
En die emotie gaf hen niet alleen de kracht om maar gewoon door te gaan met leven, maar tevens om het verhaal met vrienden en kennissen te delen.
Maar al snel werd hen duidelijk dat zij hiermee bezig waren om zich in een totaal isolement te manouvreren, omdat zij het “normale”  pad van positief denken hadden ingeruild voor de kleinmenselijke spiegel.
En dus bleef hen nog slechts één optie over : “Zwijgen als het graf” naar hun buitenwereld waarin zij probeerden samen te leven.
En laat mij eerlijk zijn.
Dit is toch volkomen logisch, want in het verleden zijn al zo veel “doem-profeten” opgestaan die naar later bleek geen gelijk hadden gekregen, dat het ten ene male waanzinnig is hieraan nu opeens geloof te hechten.
Het was immers nooit zo donker of het werd wel weer licht!
Onderwijl weet iedereen ook dat leven in een totaal isolement een absolute onmogelijkheid is.
Dat was vroeger zo en is door onze steeds verder gespecialiseerde maatschappij alleen maar veel erger geworden.

Hoe kan het dat bijna niemand wil of kan zien dat het op alle fronten fout gaat?
Is dit louter verstoppertje spelen voor de harde werkelijkheid of is er iets anders aan de hand?
Het lijkt haast wel dat iedereen zijn/haar eigen waarheid heeft in het beleven van goed en kwaad en waarin het midden als “gulden middenweg” iets is wat niet  bestaat.
http://www.wetenschap-eindtijd.com/intro_oude_wijsheid/medaille_heeft_drie_kanten/medaille_heeft_drie_kanten.html
Langzaam - ijzig langzaam - begint het tot mij door te dringen dat het menselijk denken geen gulden middenweg kent , hetgeen betekent dat wij slechts leven op óf vriend óf vijand  en óf blijdschap óf verdriet.
Beide emotie dus, die beide door de tijd steeds heftiger werden!!!
Beide zijn onderdeel van onze erflast, die wij als het zwaard van Damocles met ons meedragen.
Maar het betekent tevens dat we leven in een tijd van “ieder voor zich en God voor ons allen”.
We leven nu met zo’n kleine 7 miljard mensen op deze planeet waarvan iedereen een andere weg bewandeld heeft.
Dit leidt toch een babylonische spraakverwarring om van te duizelen?
Zeven miljard mensen, die allemaal een andere kant opkijken?
Zeven miljard mensen, die bij iedere woord een andere emotionele belevingswereld hebben.
Is het niet onvoorstelbaar?
En logisch dat er daarmee zeven miljard  Ik-waarheden zijn, die met elkaar strijden om ieder hun gelijk.
En wetende dat emoties dwingend zijn en dwingender worden naarmate men in zijn/haar waarheid wordt aangevallen, is het niet verwonderlijk dat het leven eruit ziet als een gladiatoren-spel van discus werpen met vlijmscherpe tongen, die uiteindelijk door echte wapens worden vervangen.

We hebben als mensheid nu volgens de Bijbel 144000 jaar de strijd tussen goed en kwaad ten goede voor onszelf weten te overleven [ want anders waren wij er immers niet meer ] en nu moeten wij die strijd gaan opgeven en accepteren dat het einde voor iedereen steeds dichterbij komt en dat er geen andere oplossing is dan zelfoplossing?
Dan blijven er toch  voor hen die “mijn hervonden waarheid”  al serieus nemen toch nog slechts twee opties over: Of bij de pakken gaan neerzitten of nog effe lang leven de lol het leven uitleven?
Dit zijn immers de twee opties van het denken, waarin berusting [ echte berusting of acceptatie ] niet bestaat?

Ik heb op vele manieren geprobeerd uit te leggen, dat mijn leven een aaneenschakeling was van iets wat 99,9 % van alle mensen slechts beleven bij de laatste ademtocht, alwaar de doden één voor één in luttele secondes in hun spiegelbeeld van denken voorbij komen.
Het klinkt als een onvoorstelbaar en prachtig verhaal, maar niemand beseft dat daarmee enerzijds mijn Ego-jasje als zijnde de Ik-bescherming verloor alsmede ook mijn  “eigen waarheid” of “eigen waarde” ben kwijt geraakt.
Niemand kan daarmee invoelen dat ik nog slechts leef als een soort Sjamanistische ziener, die in het duistere verleden het dodenrijk opriep om de juiste adviezen te geven aan zijn onderdanen.
Dit pikt toch niemand meer!!!
Iedereen heeft immers zijn/haar eigen overlevings-strategie als onderdeel van zijn/haar erflast!
En enkelingen die in [haha] “mijn” research beginnen te geloven, proberen mij bij te staan met allerhande wereldse bewijzen die dan meestal wel New Age gekleurd zijn, maar moet ik maar doorheen kijken.
Zelfs een recent artikel in Nature over onze bedreigde planeet dat de aandacht trok van de NRC http://www.nature.com/nature/journal/v486/n7401/full/nature11018.html  leidde tot een meer dan lachwekkende discussie waarin met  “doemdenker” Bok de vloer werd aangeveegd en waarin de columnist mij vriendelijk bedankte voor het mailtje en de website, die hij [haha] zou gaan bestuderen. Het bekende leugentje voor bestwil.

Het spijt me, maar als ik mijn oeverloze poging nu zie, vind ik het waarlijk geniaal - en begrijpelijk - hoe het evolutie-proces als essentie voor het oneindig bewegen van de kosmos voor iedereen en op iedere planeet altijd zijn ware geheim van tijdelijk leven op planeten onthouden zal blijven.
Ik kon het niet geloven, maar dit is reality.
En zeker nu de strijd tussen goed en kwaad met de dag explosievere vormen gaat aannemen, is er geen enkele mogelijkheid meer om in alle rust dit onderwerp over cycli die allen elkaars gelijke zijn van individu tot het kosmisch geheel te bespreken.
En dit is ook de dieper liggende reden dat ik besloot om de discussies op dit blogje te beëindigen.
Het spijt me, maar het is niet anders.

"Klamp je niet vast aan het verleden, dat is funest voor de creativiteit"

Dit is een artikel op de NRC van vandaag en sluit nadeloos aan op iets wat ik hier op het blogje "toevallig" al besprak over de mensheid als zijnde gegroeid tot het "paralelle Universum".
Of het geplaatst wordt is natuurlijk een tweede, maar feitelijk is dit een onderwerp wat ik tot op heden "wijselijk uit de weg ben gegaan" om geen oorlog te ontketenen.
Het klinkt misschien waanzienig, maar tornen aan onze "uniciteit" is duivels en dat heb ik te respecteren.
Ik heb het te respecteren, want "alles is immers goed wat er is"?
Maar misschien keert het tij nog voordat het onmogelijk is geworden.
En... ik schrijf dit artikel nu eenmaal niet voor "de kip zijn kont".
Mochten er mensen zijn die hun eigen karakter hier te grabbel willen gooien, dan zou ik dat al heel bijzonder vinden om verder uit te diepen hoe de stamboom er ongeveer uit moet zien.


Geachte Anton Heumakers,
Dit is een bijzonder onderwerp dat naar ik hoop de aandacht verdient in de discussie.
Het enige wat ik jammer vind is dat U de titel niet met een vraagteken hebt geëindigd, want zijn wij niet een product van het verleden?
Ik zal proberen het kort te houden.
Ik was medisch researcher en mijn "simpele" vraag was: "Waarom worden wij steeds zieker"?
Het was een simpele vraag, maar het antwoord vinden was wel ongeveer de spiegel. Ik was er althans zo'n 40 jaar mee  bezig om die te kunnen beantwoorden.
Achteraf zeg ik dat ik bevoorrecht was met de erflast van mijn grootvader[ S.T.Bok ] , die als rector magnificus in Leiden een groot medisch wetenschapper was en via zijn hersenresearch naar zeggen de grondlegger was van onze denkmachine "de computer".
We zijn hem al lang vergeten en hebben ons zijn beelden eigen gemaakt en zijn ermee verder gegaan.
Dit geldt voor alle ontwikkelingen, waar iedere nieuwigheid wel voortkomt uit ontdekkingen in het verleden.
Dit ter introductie over iets wat heet erf last en iets dat heet onze stamboom.
Die woorden zijn geniaal gevonden.
Onze stamboom is werkelijk als een boom met jaarringen, waarin onze hele individuele geschiedenis in ligt opgeslagen als zijnde de weg die wij gelopen zijn van het begin der mensheid en/of zelfs nog van daarvoor.
En dan onze erflast.
Dit is iets moeilijker om uit te leggen.
Erflast is iets wat typisch is voor de mens en net zo typisch als dat wij beleven in termen van goed en kwaad.
Dit is de uniciteit van de mensheid, maar komt wel voort uit iets dat ik in mijn medisch onderzoek mocht vinden, namelijk:een minuscuul hersendefect en woordzuiver is gebleven en heet corpus callosum en/of een verkalkte brug tussen denken en weten.
Dit werd duizenden jaren geleden al beschreven als zijnde een defect tussen het zgn. collectieve bewustzijn en het Ik-bewustzijn en/of individuele overlevingsdrift.
Met der tijd - men noemt dit evolutiesprongen - slibde die brug steeds meer dicht en zo werd onze vechtlust om te overleven - noem het creativiteit om te overleven - steeds krachtiger.
Terugkomend op mijn oorspronkelijke vraag "Waarom worden wij steeds zieker" is het onze erflast die wij als "Ikkers" totaal niet meer beleven, maar in ons beleven zijn wij "gewoon die wij zijn en niets meer".
Maar in mijn medische research kon ik nadeloos vaststellen hoe de belevingswereld van goed en kwaad iedere generatie in toenamen en hoe dit leidt tot progressieve genetische afwijkingen, die wij karakter noemen.
En die genetische afwijkingen zijn op zijn beurt weer de regen dat wij steeds zieker worden: zieker in lichaam en geest.
Nu wordt aan alle kanten duidelijk onze creativiteit -noem het technologie om te overleven - ons noodlottig gaat worden, want om met Bijbelse termen te spreken zijn wij gelijk een mensenplaag die de aarde in razend tempo leegvreet.
Wordt daarmee niet duidelijk dat onze creativiteit als erfenis een zware last is en erflast heet?
Mag ik het hierbij laten met te zeggen dat hierover jaren geleden een film over is gemaakt?
U kunt die film zien op http://2012.jazeg.nl

Eind goed ... Al goed : “Onze Wederopstanding” en/of “De glimlach van de laatste ademtocht.”

Na de twee voor velen misschien een wat somber einde van honderden vertellingen over evolutie, kosmische cycli, cultuur-cycli, ziekte-cycli , het ontstaan van het woord, dat tot het einde der dagen zijn zuiverheid zou bewaren en niet te vergeten “de zin van evolutie voor kosmisch welzijn” is mijn lampje dat leven heet bij mij aan het doven.
Eigenlijk wilde ik dit lange blog niet zo somber afsluiten , maar alles wat mijn buitenwereld kleurt, ziet er nu eenmaal zo somber uit, dat ik de energie mis om nog vrijuit te ademen.
Ik ben er nog wel, maar vegeteer nog slechts.
En dan komt er - zo verging het mijn hele leven - iets wat ik zou willen noemen - een stem in de nacht die mij aanspreekt en zegt “het wordt nooit zo donker of het wordt wel weer licht”.
Niet voor niets hebben wij een gezegde die luidt “Eind goed ...Al goed.”

 
Als een dief in de nacht - het is weer ongeveer 7 jaar geleden - lijkt het alsof ik nu een flash back te zien krijg van het geheel en teruggezogen wordt in de “nachtschade” van het Zwarte Gat.
Dit keer stonden er geen monniken meer op, die mij deelgenoot maakten van dát wat ik via hen aan het geduldig papier toevertrouwde en werelds geen uitweg vond in de zin van “berusting”.
Dit was ook waarom ik mij haast “schuldig” voelde met mijn “Openbaringen”.
Ook al mijn pogingen om met hen die via wetenschap stukjes van de “waarheid” hadden gevonden in dialoog te komen eindigde allemaal in een ijzig doodzwijgen.
Was dat bewust?
Natuurlijk niet, want iedereen zoekt naar de oplossing voor iets dat ik noem “problemen die wij zelf geschapen hebben” en daar hoort zelfoplossing niet bij!
En van “schuld en boete” ben ik echt nog niemand tegengekomen en dat terwijl wij toch allemaal schuld hebben als wij het werelds en/of aards bezien.

Ik had al eerder verteld dat de oude volkeren nog vrij gemakkelijk contact konden leggen met hun stamboom-ouderen en over de dood vertelden dat men weer naar huis ging.
Toen was moorden eerder een spel en/of noodzaak, gelijk de dieren elkaar in pikorde opeten om te overleven. Het was onderdeel van leven en laten leven en bestond er niet iets van wat wij nu kennen als “mensenplaag’.
Ik zou haast willen zeggen “Toen maakten wij van het leven geen moordkuil”, die erflast heet en ons steeds verder deed verzieken in lichaam en geest.
De gezegde kennen we nog, maar wat wij ermee bedoelen is wel haast het omgekeerde!
Waar is die echte ommekeer begonnen?
Het kan haast niet anders dan dat de kleinere evolutiesprongen die in de omslagfasen van de sterretijden plaats vond geleidelijk de brug tussen denken en weten verder afsloot.
Opmerkelijk is daarin dat in het Oosten het woord Maya “verloochening” betekent.
En nu wij wel moeten aannemen dat zij toen al een onvoorstelbare kennis van de astrologische wereld moeten hebben gehad en daar het einde der tijden in konden voorspellen, neem ik aan dat de monniken voortbordurend op die onvoorstelbare wetenschap de aardse cycli verder in kaart hebben gebracht.
Daar komt dan ook de hele doctrine vandaan van alle cycli die elkaars gelijke zijn van het allerkleinste tot het allergrootste.
Daar werd volgens mij het Al ...Allah .. en God ook geboren.
Daar ontstond ook iets dat wij noemen “het leugentje om bestwil”.
Daar en daar alleen begon de wetenschap des levens een sprookje te worden.
En om dit sprookje te laten slagen werd de Maya-wijsheid tot de leugen gebombardeerd.
Waar of niet waar??? Zo vul ik dit slechts in.

Op de website staat het verhaaltje van de laatste ademtocht.
Zelf heb ik één keer van wel heel dichtbij die laatste ademtocht mogen meemaken.
Het was een kankerpatiënt die euthanasie  kreeg en na zijn injectie van de huisarts op het allerlaatste moment zijn vrouw sterkte wenste en met een zucht van verlichting vertrok.
Ik stond erbij, keek ernaar en schaamde me dood.
Waarom?
Geen flauw idee.
Misschien was het wel mijn eigen overlevingsdrift als zijnde angst voor de dood.
Maar dit beeld is altijd blijven hangen en werd ook nog eens bevestigd door de verhalen van de echtgenoot van wie ik zijn vrouw uit haar lijden verloste met een fatale doses van het wonderenzym hyaluronidase.
Met andere woorden: de stamboom-ouderen zijn er nog wel, maar door de groeiende breuk tussen denken en weten kunnen wij daar bij leven niet meer bij komen.
Maar de bijbel liet ons niet voor niets na “Aan het einde der dagen zullen de doden één voor één ui hun graven herrijzen”.
Maar zo veranderde ons beleven van het evolutie-proces wel van de welwetendheid in weldenkendheid.
En zo zag onze illusionaire God dat het goed was en werd in “weldenkendheid” een spiegelbeleven en/of is als de spiegel van het oeroude weten.
Zo moet het ongeveer gegaan zijn en zo werd zelfs het woord een droom en de vertellingen werden tot sprookjes.
Nu spiegelen wij ons aan elkaar, terwijl de spiegel van het ware zijn in ons weten huist.
Laat mij één ding duidelijk zeggen.
Er ligt in ons aller stamboom slechts de spiegel van onze struggle for life en niet zoals velen denken het hele verhaal dat ík hier aan het geduldig papier heb toevertrouwd.
Het klinkt misschien erg arrogant, maar ....
Persoonlijk denk ik dat onze erflastige bepakking pas echt groeide toen de breuk tussen denken en weten volledig werd , nadat wij migreerden van het Zuidelijk naar het Noordelijk halfrond.
Het vermeende Paradijs wordt dan ook niet voor niets gezocht in het gebied tussen Eufrat en Tigris.
Opmerkelijk daarin is wel dat de oude culturen van het Zuidelijk halfrond toen ook nog de moederkoek voor goed moederschap opaten.
Of deze “barbaarse levenswijze” aldaar door het Christendom werd afgezworen weet ik niet.
Waar of niet waar...
De laatste ademtocht geeft waarlijk de zucht van verlichting en brengt ons weer terug in het Paradijs dat wij al zo lang geleden verlaten hebben.
Maar ik denk wel dat wij in onze laatste ademtocht niet verder zullen komen dan tot aan onze uittreding uit het Paradijs.
Alles - maar dan ook echt alles - wat wij denken te weten over goed en kwaad is echt een sprookje en/of een angstdroom.
Alles wat we beleven is een illusie en/of sprookje.
Ik noemde het niet voor niets vaak “de angsthaas mens”, die slechts rust schijnt te vinden  met “kennis is macht” en waarvan Blavatski  zo kernachtig zei “dat kennis tot machteloosheid leidt”.
Er wordt ook niet voor niets gezegd dat ”twijfel het begin van de waarheid” is.

En dan heb ik het nog geeneens over hoe wij het woord nu van links naar rechts lezen, nadat het spiegelbeeldig was ontstaan.
We hebben het dan nu wel vaak over de “omkeringscyclus” gehad, maar dit was slechts aards en ook nog eens onze kleinmenselijke buitenwereld.
Onze gezegde “spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste in ons land” spelen wij de hele dag met elkaar.
Zoek op Google naar spiegelwereld en U zult verbaasd staan.
Het was dan ook een ware uitdaging om Neerlands beroemde “spiegoloog” Willem de Ridder” van zijn “witte paard” te trekken, maar zijn geniale weldenkendheid stond ons in de weg.
Achteraf maar goed ook, want als er iets erger is, is het wel “slapende honden wakker maken” en zeker in het weten dat “alles goed is wat er is” en dat “de geschiedenis zijn loop moet hebben”.
Iedereen heeft daar naar beste weten zijn/haar steentje aan bijgedragen.

Nu -aan het eind van de rit - ziet het leven op aarde er voor mij zelfs uit als een “spiegel-universum” en niets meer: een spiegel-universum waar de nachtschade vrouw -gelijk aan het Zwarte gat - achter de schermen de scepter zwaaide en nu zichtbaar zwaait.
Maar...
De ware omkeringscyclus begon feitelijk natuurlijk al met het ontstaan van het leven op planeten.
Daar begon het gevecht met het Zwarte Gat en nagelaten als “Uit stof zijt gij geboren en tot stof zult gij wederkeren”.
Het was de eerste fase van recycling van koolstof, waterstof en zuurstof, waaruit zich iets ging ontwikkelen van wat wij leven noemen: leven met een metabolisme en/of een stof”wisseling”.
Die eerste fase daarin was de fase van het lichaamswater, dat onze Moeder ontvankelijk maakte voor de penetrerende yange energie van onze Vader Zon.
Daar begon “de zwangerschapscyclus” van Moeder Aarde”, die met der tijd zijn levendigheid liet voelen.
Is het niet vreemd dat ik met mijn onderzoek naar de zwangerschapscyclus  bij de vrouw “uiteindelijk uitkwam  bij de zin van het leven voor kosmisch welzijn”?
Ik was wel de laatste die met allerhande filosofische bespiegelingen bezig was.
Ik was slechts een nazaadje van mijn grootvader die cyberneticus was en een van de grondleggers van onze denkmachine, omdat onze problemen ons boven het hoofd groeiden.
Ik was slechts dokter in de weetnietkunde die het sleuteltje zocht van iets dat ooit te boek stond als “De Keizer der ziektes”.
Natuurlijk werd en wordt ik er nog steeds om verketterd in de wereld waar het leugentje om bestwil tot de grootste leugen aller tijden is geëvolueerd.
IJzig langzaam -en achteraf toch snel - kleedde ik mijzelf tot op het bot uit.
Eén voor één stonden daar mijn erflastige voorouders uit hun graven op.
En vreemd genoeg waren de contacten met mijn stamboom-ouderen altijd een waar feest als ik wakker werd.
Maar vreemd genoeg...
Zeker geldt ook voor mij dat dit weten mij  in de wereld van weldenkendheid niet gelukkiger heeft gemaakt, want ik werd daarmee wel de spiegel van de spiegelwereld, waarin ik door het lot was neergezet.
Waarom vertel ik dit alles?
Moet ik als psyche-hater dan nogmaals vertellen dat het aan gene zijde gewoon het Paradijs is en dat wij daar weer naar toe gaan?
Ik heb mijn cadeautje bij leven al gehad en ben benieuwd of ik het Paradijs oversla of direct in de “zevende hemel” zal terugkeren.
En last but not least...
Dan wordt voor mij en voor iedereen onze schuld en/of zonde vergeven dat wij met z’n allen de wereld naar de kloten hebben geholpen.

Kan het sprookje des leven mooier eindigen dan dat?

Is de verering van het dodenrijk [gene zijde] de reden dat de waarheid tot het einde der dagen verborgen blijft?

Inleiding
Iedereen weet dat in de Oudheid het vereren van het dodenrijk meer was dan een louter ritueel.
Of het nu Shamanen waren of de Heidenen van weleer, allemaal kenden zij rituele bijeenkomsten om de doden op te roepen in geval van problemen.
Vaak ook riepen zij - wel of niet gebruik makend van hallucinerende middelen - de voorvaderen op alvorens op oorlogspad te gaan.
Nu lachen we om dit soort vreemde dingen, maar is dit wel terecht?
Zou het ook kunnen zijn dat graven in het verleden die erflast heet ons wel degelijk iets kunnen vertellen over het “hier en nu” of zelfs over de toekomst?
Zou het zelfs kunnen zijn dat dit de oorzaak is dat “de waarheid tot het einde der dagen verborgen blijft”?

Ik vraag dit, omdat ik nu zo’n kleine 10 jaar probeerde om dat wat ik tijdens mijn leven via uitleggende dromen mocht ontvangen aan het geduldig papier naar buiten te brengen.
En het resultaat is meer dan bedroevend en/of lachwekkend.
En dat terwijl ieder weldenkend mens nu wel met eigen ogen kan zien dat het op alle fronten fout gaat.
Natuurlijk is het menselijk gezien een onvoorstelbaar doemscenario en ook nog eens iets wat nog nooit gebeurt is.
Al honderduizenden jaren dat er leven op deze planeet is geweest was het nooit zo donker of het werd wel weer licht.
En dan zou het nu opeens afgelopen zijn?
Daar komt nog bij dat er in de geschiedenis al -tig doemprofeten zijn geweest, die tot op heden nooit gelijk kregen.
En mijn dromen...???
Zijn dromen geen bedrog en/of ontladingen van angsten of verlangens, komende uit onze denkhersenen?
Over het feit dat het momenteel op alle fronten fout gaat behoeft men bepaald geen helderziende en/of waarzegger voor te zijn.
En als ik kijk naar het handje vol “discipelen”, die mijn reconstructie van de Oude Wijsheid [research] voor waar aannemen, is het opvallend dat hun levenshouding er - behoudens misschien enige somberheid t.a.v. de toekomst - totaal niet door veranderd is.
Hun werk is hetzelfde gebleven en zij die kinderen hebben, hebben nog steeds het beste voor met hun opgroeiend kroost.
Met andere woorden: Het leven gaat gewoon door alsof er niets aan de hand is.
De timmerman blijft timmeren voor zijn dagelijks brood, de dokter blijft dokteren tegen beter weten en de rechter blijft recht spreken wat krom is.
En iedereen blijft “heilig geloven” en/of zeker weten goed bezig te zijn.
En alle ware gelovigen weten zeker dat voor hen “Eind goed al goed” is, omdat er voor hen nog het 1000 jarig vredesrijk in het verschiet ligt.
Tenslotte is er de nieuwe hype “De New Age” die het licht in de duistere tunnel ziet na de ommekeer: een evolutiesprong naar kosmisch bewustzijn en/of kosmische intelligentie.
En onderwijl...
Kortgeleden kwam ik iemand tegen die er absoluut van overtuigd was dat de wereld te redden was met “positieve gedachtekracht”.
Zijn visie werd versterkt door een medium :een vrouw, die contacten onderhield met haar overleden echtgenoot, die bij leven een wereldbefaamd Engels paragnost was.
Hij - Montague Keen - komt nog dagelijks langs en de website www.montaguekeen.com gooit zeer hoge ogen in de wetenschappelijke wereld van The Society of Psychical Research.
Maar...
Is ons denken in termen of goed en/of kwaad niet de oorzaak van onze zelfdestructie?
En...
Wie ben ik nog die geen geloof hecht aan paragnosten, terwijl mijn levensloop al feilloos was voorzegd door een ziener?
Toen ik zijn relaas aanhoorde was ik als de ongelovige Thomas en lachte zijn voorzienigheid simpel weg.
Maar door schade en schande werd ik wijzer, want alles kwam nadeloos zuiver uit.
Ben ik daarmee “selectief denkend”, gelijk iedereen ieder moment van de dag beslissingen maakt die voor hem of haar de beste lijkt te zijn.
Dan is de vraag “Bestaat er bij iedereen iets dat heet Het diepe Weten”?
Volgens mij bestaat dit niet en ligt er in de weethersenen slechts de spiegel van het denken opgeslagen en niets meer.
Waarom zou U mij geloven, die zijn voorvaderen één voor één uit hun graven zag herrijzen en deze vrouw niet?
Bij mij spraken de doden toch ook in het holst van de nacht?
En wie bewijst er dat het mijn voorvaderen waren, die mij van genen zijde en/of uit mijn genen informeerde?
Het enige bewijs dat ik kan aandragen is mijn allereerste “uittreding”, want toen zat ik in een oude collegezaal waar mijn grootvader mij uitleg gaf over “de irreversibele shock”,die daarna reversibel bleek te zijn.
Maar ik denk niet dat mijn grootvader als patholoog/anatoom ooit had nagedacht over dit ziektebeeld, want al zijn “patienten” waren al morsdood op het moment dat hij erin ging snijden.
En van zijn vader kon hij die gegevens ook niet in zich meedragen, want die was dominee in het Frieske Land.
Maar mijn grootvader was wel cyberneticus en/of iemand die zich bezig hield met het spel van energieën en dat had ik dus van geen vreemde.
Ik begon ermee als chirurgijn en/of edelslager en zie dit als een evolutie-proces in het klein.
En dat ik mij later in kosmische cycli ging verdiepen is ook niet zo vreemd, want hiermee hield hij zich op latere leeftijd ook bezig na zijn goede contacten met Einstein.
Dat ze er samen niet uitkwamen bewijst wel het feit dat Einstein zich op latere leeftijd tot God keerde en mijn gootvader er zo mee in zijn maag zat dat hij overleed aan maagkanker.
Helaas heb ik de stamboom van grootvader’s kant niet verder kunnen achterhalen, want mijn latere uittredingen waren stuk voor stuk gelieerd met het geloof en/of de Oude Wijsheid van weleer.
Misschien is het enige bewijs van echtheid over mijn vroegere leven dat in mijn genen lag opgeslagen wel “het verhaal van de perzik”, omdat dat jaren later door Armandus Heiligers werd gevonden als zijnde van Shou Lou.
Maar zou het zin hebben gehad als ik mijn stamboom had kunnen natrekken?
Als ik terugkijk naar mijn contacten met genen zijde lijken ze - na de wederopstanding van mijn grootvader - iedere keer rond de wisselingen van sterretijden te zijn verlopen en zo liep ik mijn stamboom terug tot zo’n 5200 jaar geleden toen de Maya-cultuur werd overvallen door een zondvloed, die heden ten dage bekend staat als “het verdwijnen van Atlantis”.
Toeval?
Betekent dit niet dat de geschiedenis zich ook individueel aeonisch herhaalt tot aan het einde der dagen?
Iedereen die momenteel op deze aardkloot rondloopt komt immers uit die 144000 jaar lange stamboom van Adam en Eva?
Of anders gezegd...
Als de geschiedenis zich op alle fronten tot aan het einde der dagen herhaalt, hebben wij toch allemaal die vorige crises en het verval der culturen overleefd?
Betekent dit niet dat wij diep van binnen iedere keer weer na de donkere dagen toch het licht weer mogen zien?
En hoeveel mensen hebben zich in het verleden daadwerkelijk met “de zin van het leven en lijden van de mensheid” bezig gehouden?
Dit was toch slechts een zeer klein groepje zonderlingen!!
Dan kan ik mij ook goed voorstellen dat zo goed als niemand “diep van binnen” kan geloven dat het echt afgelopen is.
En...
Dan kan ik mij ook goed voorstellen dat ik niet alleen als zonderling en doemdenker wordt afgeschilderd en dat “hoop doet leven” gestuurd vanuit genen zijde tot het einde der dagen ingegeven zal blijven.
Bijzonder is het allemaal wel.

Siegfried.

Utopia

Waarom KAN het ware verhaal over ‘’de eindtijd en de zin van evolutie’’ NOOIT echt beleefd worden en al helemaal niet dat dit al duizenden jaren geleden geweten is?

Kortgeleden kreeg ik een mailtje van Fons - een discipel van het eerste uur.

Hallo Siegfried,

Hierbij stuur ik je een link van een radio-interview wat je een paar jaar terug gaf aan Argusoog-radio.

http://www.argusoogradio.org/nl/2009/07/arend-versus-nexus---23-juli-2009/

of als deze niet meer werkt...
http://www.argusoogradio.org/nl/2009/07/arend-versus-nexus-%e2%80%93-23-juli-2009/
Misschien is het een idee deze link op jouw en Armands blog te zetten.

Ik heb ontdekt dat wanneer ik mensen dit stukkie laat beluisteren , ze (vraag me niet hoe t komt) ineens 'het verhaal' wel binnenkrijgen en dr wat mee doen voor zichzelf.

Ben op dit moment alle boekjes en dvd's die ik van je had kwijt aan mensen die 'ineens' barsten van de interesse.

Zou het komen omdat zoals jij in het interview al zegt 'de tekenen steeds zichtbaarderder worden naarmate we dichterbij komen......?

Wie weet komt alles nu toch nog in de lang verwachte stroomversnelling "de draaikolk is bijna bij het putje"

groet fons

Net als vele anderen - waaronder ook ik - blijken alle pogingen om het verhaal over de zin van de evolutie met als kroon op de schepping DE VUURMAKER MENS ter discussie te stellen totale utopie.

De mens werd bepaald niet voor niets - zie o.a. de Tarot - uitgebeeld als zijnde De Duivel, maar tevens als de rechterhand van God.

Logisch dat wij ons niet WILLEN vereenzelvigen met de duivel en ons liever als GODS EVENBEELD profileren.

Zo men er al over praat dat wij het aardse leven aan het vernietigen zijn , is het gevolg dan ook dat men in een vacuüm beland en/of zijn vrienden en kennissen kwijt raakt.

Is dat niet vreemd?

Zeker met de ontrafelingen van het hoe en waarom er planetair leven is en wat de mens hierin voor functie heeft ... gehad ..., is het mijns inziens toch zeker geen doemscenario.

Ik zou haast zeggen “integendeel”, maar dat houdt dan wel in dat al onze inspanningen om zo lang mogelijk en zo comfortabel mogelijk te leven enerzijds ons noodlot wordt en anderzijds toch zijn diepere zin had.

Is het louter ‘’de hoogmoed voor de val’’ die eindtijdprofeten tot doemdenker maakt als hij erover praat of is het louter angst voor de dood?

Hoogmoed bleek altijd een typisch eindtijdfenomeen van een heersende cultuur en kan mijns inziens niet alleen de oorzaak zijn, want dan was de waarheid toch wel eerder naar buiten gekomen in het weten dat dit scenario al minstens 6000 jaar geleden tot in de perfectie was uitgedokterd.

Zonder al de gegevens die uit die oudheid werden nagelaten had ik voor zeker nog zoekende in de woestijn geweest.

Nog vreemder is het wel dat media - zoals recent - wel aandacht besteden aan allerhande sektarische eindtijdvisionisten die van tijd tot tijd opdoemen en nog slechts verkondigen dat het God de goddeloze mens straft voor ons gedrag.

Is dit verhaal als reconstructie van oude Wijsheid misschien te duidelijk en daarom veel te beangstigend?

En dan is de vraag ‘’wat is hoogmoed’’?

Vraag iemand of hij/zij lijdt aan hoogmoed en het antwoord zal met zekerheid NEEN luiden.

Naar mijn bescheiden mening is hoogmoed niets meer dan met zekerheid oordelen over wat goed of fout is bij onze naasten en/of denken dat wij bewust zijn.

Daarnaast doen media en politiek ons voorkomen dat er geen enkele reden is voor paniek en ...

Het gaat ons allen nog veel te goed om ons echt zorgen te maken voor de dag van morgen.

Het zijn mijns inziens begrippen die wij hanteren zonder te beseffen wat wij zeggen.

Wie is er zich bewust dat ons denken puur egocentrisme is en onze enige overlevingsdrift?

Wie is er zich bewust dat denken een compensatie voor onze zwakte als het gevolg van ons hersendefect?

Niemand toch!

Het is een agressieve energie die ons macht geeft en ons plaatst boven al het andere leven. Denken is met onze groeiende verzwakking - die erflast heet - met der tijd mee-geëvolueerd en bracht ons als bijkomende overlevingnsdrift de technologische revolutie en dat werd daarmee de basis van ons kunnen overleven.

Dit trainen we door al zo vroeg mogelijk te leren en een vak te studeren, maar beseffen niet dat het leidt tot - wat ik noem - “facet-denken”.

We gaan uitblinken in één minuscuul partje van alle levensfacetten en voor de rest moeten wij vertrouwen op de samenleving.

Nou ja... samenleving?

We hebben wel 1001 ge- en verboden nodig om nog net dit woord te kunnen gebruiken en desondanks lijkt het steeds meer op een ‘’gemeen’’schap waar iedereen elkaar manipuleert om zich staande te houden.

Is dat geen verdere verzwakking van ons mensen als individu?

Is macht geen uiting van onmacht?

Is macht niet gelijk een kat in het nauw die rare sprongen maakt?

Over mensenrechten wil ik al helemaal niet spreken als zijnde een teken dat wij ons verre boven al de andere levensvormen hebben verheven.

En hoe we er mee omgaan al helemaal niet.

Wie is er zich bewust dat het Westerse denken ons superieur doet zijn en/of ons doet heersen over alle andere volkeren?

Wat is macht meer dan beheerszucht, die zijn bakermat vindt in onmacht en/of angst voor het onbekende?

Wie is er zich bewust dat ons oordelen over goed en kwaad altijd een veroordeling inhoudt en daarmee tevens kleinerend naar anderen is?

Wie is er zich van bewust dat we onze rijkdom te danken hebben aan uitbuiting van de andere volkeren?

Wie is er zich van bewust dat wij Westerlingen daarmee feitelijk de vernietiging van het aardse bestaan op ons geweten hebben?

Dat wil toch niemand weten!!!

Wij Westerlingen zijn daarmee allemaal primair schuldig aan deze mass destruction, die nu wereldwijd plaatsvindt.

Wij zijn - om in medische termen te spreken - de kankercellen, die al het andere leven en andere culturen als minderwaardig leven uitmergelen.

Dat is onze mentaliteit en/of onze geest van leven.

En... dan ook nog onbevredigbaar.

Met mijn ontrafeling van kanker als zijnde een ultimate poging om het leven te rekken kunnen we ook weer goedpraten dat wij kankercellen zijn, die het leven er nog even inhouden.

Zo zijn we allemaal keien in het goed praten wat krom is en visa versa.

Is dat niet de leugen die ons allemaal geheerst?

En hoe weldenkender des te groter is die leugen en/of het konkelen met de waarheid.

Als wij ons dát allemaal bewust zouden kunnen zijn, zou de wereld er wel totaal anders uitzien.

Als hedendaags voorbeeld noem ik slechts de economische crisis in landen als Griekenland, Portugal en Spanje, die op geniale wijze door de oprichters van de EU zijn uitgebuit en/of Kadaffi die na 40 jaar als vasallenstaat  van Amerika en Europa nu niet meer in de pas loopt en met geweld wordt verdreven of vermoord.

Maar gelukkig zijn wij ons dat totaal niet bewust, want dit hoort nu eenmaal bij het evolutieproces van de met een hersendefect geboren mens.

Gods evenbeeld met een hersendefect?

Dit is toch pure waanzienigheid?

Daar en daar alleen ligt mijns inziens de bakermat van het NIET KUNNEN accepteren dat wij mensen - aards bezien - de oorzaak zijn van deze mass destruction van het leven.

En van kosmologie en astronomie weten wij nog veel te weinig om dit alles met elkaar te verbinden.

Toen ik zo’n 10 jaar geleden na dit decennia lange onderzoek met mijn ontdekkingsreis naar buiten kwam had ik op zijn minst verwacht dat dit zou leiden tot een discussie als zijnde discus werpen en/of een aanvechten van mijn stellingname dat er werelds gezien steeds meer fout ging, maar kosmisch gezien alles tot in de perfectie verliep.
Maar ook dát gebeurde niet.
Het gebeurde niet, omdat wij dan onze eigenheid - weldenkendheid genaamd - verliezen?
Dat is toch mens-onterend!!!
Onderwijl werden en worden de websites en de volkskrantblog met de honderden verhalen nog steeds veelvuldig bekeken als teken dat men stiekem toch wil weten wat ons voorland is in deze bange dagen.

Ik zal het verzoek van Fons inwilligen, maar vrees dat de essentie van het hele verhaal over de zin van de evolutie en met name de vreemde - maar essentiële - rol  die de mens en met name de Westerse mens hierin speelt toch niet echt binnenkomt.

Dit is en blijft tot het einde der dagen pure utopie, want onze erflast -die vechtlust om te overleven heet - kunnen wij NOOIT verloochenen.

Die vechtlust hebben wij - volgens Bijbelse voorzeggingen - immers al 6 sterretijden gehanteerd om ons staande te houden en werd steeds sterker!

Nu - achteraf - kan ik nog slechts lachen met een traan hoe ik mij heb uitgesloofd om te zoeken naar iets wat tot het einde der dagen geheim moest of zou blijven: ons mens”dom”zijn.

Ja!!!

Het  kan en kon in het verleden gewoon geheim blijven, omdat de angsthaas MENS slechts in sprookjes kan beleven en geloven en in bange dagen altijd de verkeerde beslissingen neemt.

De gezegde “angst is de slechtste raadgever” is er niet voor niets.

Maar door ons superieur voelen, denken we zeker te weten dat angst ons vreemd is.

Ach ...

Laat mij stoppen met woorden vuil maken.

De kleinmenselijke reconstructie van het “ooit gewetene” ligt er en ik kan er weinig meer aan toevoegen.

Siegfried.