Ik schrijf dit korte verhaaltje naar aanleiding van een uitzending van ''uitgesproken EO'' waarin gisteren een programma was over wiegedood en waarin ouders allereerst als mogelijke verdachten werden aangemerkt.
Het was of mijn bloed karnemelk was geworden, want ...
Hier lag het begin van mijn progressieve verkettering door de medische wereld en dateert al uit de 70-er jaren.
Het was alsof ik mijn leven terugbeleefde en zag weer terug hoe ik als chirurgisch consulent op de Kinderkliniek van het AZG oog in oog stond met een baby, waarvan de verpleging koeltjes zei ‘’Lijdt aan juvenile pulmonary distress [ duur woord voor weigedood] en gaat dood.
Ik ging naar de hoogleraar en vroeg of ik het kind mocht behandelen en kreeg als reactie ‘’Bemoei je met je eigen zaken en ik verbied je verdere toegang tot de Kinderkliniek’’.
Vanaf die tijd ging het bergafwaards en werd uiteindelijk de toegang tot dit Medisch Ziekenhuis ontzegd.
Ik was arts/chirurg en medisch wetenschapper [ben inmiddels met pensioen] en deed onderzoek naar wat men noemt ''multiple organ faillure'' en/of diepe shock na grote traumata.
Hoe vreemd het misschien mag klinken kwam ik via die weg op het spoor van de oorzaak van wiegedood.
De bevalling is een groot energie-vretend trauma voor moeder en kind en dat is ook de reden dat alle zoogdieren - behalve de mens - de placenta opeten.
Opvallend is de postnatale depressie bij vrouwen, die zo heftig kan zijn dat de moeder tot moord van het pasgeboren kind komt.
Ongetwijfeld heeft U hiervan gehoord.
Voor het kind is dat trauma even zo groot en dit kan leiden tot wat wij noemen ''wiegedood''.
Door het opeten van de placenta komt dit ''voedings-elicter voor de groeiende baby'' via de moedermelk ook naar het kind.
Maar wij doen dit natuurlijk al lang niet meer.
Behalve dat ik hierover het een en ander publiceerde behandelde ik vele moeders met injecties van dit ''enzymcomplex'' en dit leidde tot extreem snelle verbetering bij de moeder.
Ik werd hiervoor ''veroordeeld'' ondanks de goede resultaten en de reden achter deze veroordeling was ''Lichaamseigen of lichaamsidentieke stoffen zijn niet patenteerbaar.’’
Ja U leest dit goed.
Dit alles dateert al uit 1980 en ligt al ver achter mij.
Maar mede door dit programma lijkt de tijd nu rijp om dit publiekelijk ter discussie te stellen.
Mochten er journalisten zijn die over deze bizarre en bijzondere ziekte - die zo simpel te behandelen is - zouden willen schrijven, dan verneem ik dit graag.
Siegfried Bok
