Hoe gaan we met de eindtijd om [ vervolg]

Ik zoek nu naar woorden en weet uit ervaring - “door schade en schande iets wijzer geworden” heet dit zo treffend - dat de kille werkelijkheid het nooit kan winnen van de dwingende emotie, die tegenstrijdig genoeg feitelijk woordzuiver niets meer is dan de “dood in de pot”.
Nog bizarder is het wel dat iets weten van de hoed en de rand bij mij althans zo emotieloos heeft gemaakt dat ik mij in deze dolgedraaide wereld meer dood dan levend voel en mij vaak monddood gemaakt voel door de emotie van mijn naasten.
In het eerste deel  vertelde ik al hoe mijn reconstructie als een vreemde soort straf voor deze te vroege “openbaringen”voelt , omdat het nog net geen “Confissius-time”  of antiChrist-time is.
Waarom???
Zal ik het nog iets gekker maken dan het al is als wij de Oude Wijsheid erbij slepen die ons vertelt “Aan de waarheid kleeft geen stinkend geld”.
Want geld is wel onze artificiële voedingsbron geworden door onze verregaande specialisatie, waar we ook nog eens denken gelukkig van te worden.
Haha “Onderzoekt alles” werd ons nagelaten en...”dat het rauw op onze maag zou liggen” was de ver van mijn bed show.
En des te groter ons ego des te groter ook onze geldingsdrang en onze geldindrang.
En de laatste evolutiesprong was daarin de Griekse tijd en/of één sterretijd geleden, waardoor de aarde weer plat werd en wij onszelf zagen als centrum van het Universum.
Toen was de verkalkte brug compleet.
Evolutiesprong????
Of misschien toch revolutiesprong???
Grappig is het daarin te weten dat de “heidenen van weleer” nog zonder veel moeite met hun voorvaderen konden communiceren al was het dan misschien met hallucinerende paddenstoelen of allerhande kruiden en vaak ook op de acupunctuurpunten op de aarde.
En vreemd genoeg was de angst voor de dood toen nog een grote onbekende.
Maar dit terzijde.
En onze behoefte aan geldingsdrang is weer een compensatie voor onze revolutie of degeneratie.
Hoe wij deze machtswellust - want meer is het niet - rijmen met iets wat gelijkheid of mensenrechten heet weet ik niet en snap ik al helemaal niet, maar dat zal wel aan mij liggen.
Als er dan ook maar één cultuur is die de hele wereld aan zijn voeten dwingt en/of als slaaf gebruikt voor eigen overleven is het de Westerse cultuur wel.
Maar iedereen lijkt dit toch normaalste zaak van de wereld te vinden.
Hoe kan je in deze wereld dan nog leven als je niet  stinkend je best doet “om te liegen alsof het gedrukt staat”???
Kreeg ik daarom misschien zo’n stapel geld in de hoop dat ik zo gelukkig zou worden dat ik niet verder zou gaan met zoeken naar de waarheid omtrent onze algemene verkankering?
Tot op het laatste moment heb ik geprobeerd om deze “afkoopsom” aan te wenden om het verhaal de wereld in te gooien, maar besefte zelf niet dat aan de waarheid nooit stinkend geld kleeft. Dus ook niet aan dit verhaal!!!
Bizar is het allemaal wel.
Maar het is wel “de bittere waarheid”.

En onderwijl doet iedereen toch niet anders dan zoeken en nog eens zoeken naar iets dat de waarheid heet, maar als het puntje bij paaltje komt wil dus bijna niemand weten of wordt er armoedig en ongelukkig van.
Een handje vol mensen zegt dan wel blij te zijn met “mijn ontrafelingen”, maar wat houdt die blijdschap in?
Is het niet hooguit dat men een vreemd soort macht krijgt als weerwoord op de gekte in de wereld en/of zoals de gezegde luidt “kennis is macht”?
Als er dan ook maar één ding is wat ons totaal  “gek” maakt, zijn het toch al deze bizarre tegenstrijdigheden wel.
Ik durf achter deze zin zelfs geen vraagteken te zetten.
Zelfs als ik psychiater zou zijn, zou ik met mijn bek vol tanden staan bij schizofrene patiënten, omdat ik niet anders zou kunnen zeggen “U bent echt normaal!!!”.
Zijn wij niet allemaal  schizofreen in ons beleven van de twee-eenheid van goed en kwaad waar de waarheid tussen ligt?
Wat is zoeken naar het geluk dan nog meer dan het oproepen van het ongeluk?
Wat dat aangaat is het net het verhaal van Tolstoi “Oorlog en vrede”, wat we nooit naar waarheid hebben kunnen lezen.
Of zoeken we nu misschien slechts naar oplossingen voor problemen die wij zelf geschapen hebben met onze “weldenkendheid”?
Maar dan wel zonder onze verworvenheden te verliezen, want daarmee kunnen nog slechts overleven.
Ik heb althans nooit gezien dat wij beseffen dat wij het Paradijs zelf hebben verlaten, maar desondanks nog steeds op zoek zijn naar een soort “menselijke paradijs” op aarde.

Jaren en jaren heb ik mij afgevraagd waar wij mensen feitelijk op leven en/of waar wij onze levensenergie vandaan halen om  maar door te gaan in zoeken naar beter en meer.
Hebben wij geld of het geluk gevonden in de ander dan willen wij meer.
Het moet op alle fronten altijd meer en beter en/of “het is nooit goed of het deugt niet”.
“Tevredenheid” en “dankbaarheid” lijken toch niet in ons woordenboek thuis te horen??
Maar een ding is nu wel meer dan duidelijk.
Des te groter onze erflast des te groter wordt de prikkel om koste wat het kost te overleven en desnoods ten koste van anderen.
Het beste voorbeeld hiervan is de weldoener van deze tijd die zelfs met alle gif die wij als gift bij de leugen-dokter krijgen.
En dat dit giga veel geld in het laadje van Vadertje Staat brengt is wel duidelijk.
Het is dan ook niet voor niets dat ik vaak zeg dat wij aan onze ziekte in lichaam en geest onze rijkdom te danken hebben en bepaald niet aan onze zgn. intelligentie.
Iedereen lijkt bereid zich voor de goede zaak - het eigen leven !?!?- dood te vechten als het moet.
En ...
Dan staat er in de Bijbel ook nog eens exact dat wij onze levensduur zouden verdubbelen van 40 naar 80 jaar.
Sorry het spijt me, maar ik vind het in één woord geniaal hoe exact men het allemaal geweten moet hebben : een kennis, waar ik nog maar enkele procenten van heb mogen herontdekken.
Dit houdt tevens in dat het voorbestemd was dat wij een mensenplaag moesten worden, die de aarde voorzegd zou leefvreten gelijk een sprinkhanenplaag .
En dan hebben wij “het beste voor met onze kinderen”?
Ach...
Laat mij stoppen en niet verder afdwalen, alhoewel het wel allemaal  leuk discussie-punten zijn hoe wij tegen beter weten en zelfs zien toch ieder voor zich vrolijk proberen door te gaan met ons leven.
Denk niet dat dit bij mij anders werkt, want ook ik blijf doorgaan tot ik er bij neerval.

Naarmate mijn egojasje verder verbleekte, had ik nog maar één wapen en dat wapen heette dus “De zot uit de Tarot uithangen” en die verloochening richting  mijzelf en tevens richting anderen is zo langzaam maar zeker wel genoeg geweest.
Mijn Tarot-kaart is nu zo goed als verbruikt en verspeeld.
Dat is ook de “val van mijn energie” en/of het begin van berusting dat Magere Hein aan mijn voordeur staat. Ik behoef alleen nog maar de deur open te doen.
Ik kan me dan ook verdomd goed voorstellen dat de “welweters” van weleer zich zo onzichtbaar mogelijk opstelden: iets dat het hedentendage nog bekend staat als een “geheim genootschap van de Witte Broederschap”.
Maar “de Kerk in ons midden” is volgens mij wel door weldenkers bedacht , die ooit door deze “wetenschappers” werden geinformeerd.
En die wereldse macht en is tot op heden geen zier veranderd.; ondanks het feit dat Kerk en Staat zogenaamd gescheiden zijn.
Daarvoor behoef ik alleen maar naar ons koningshuis te kijken met haar Christelijke zalvingen en opdrachten op kerkelijke feestdagen.
Goed...next chapter.

Dit brengt mij automatisch op het huwelijk dat nog maar recent - zo’n 1500 jaar geleden - werd geïntroduceerd als zijnde het wapen om ervoor te zorgen dat ons groeiend egocentrisme niet ten koste zou gaan van onze kinderen.
Dit alles nog naast onze Roomse brainwash dat wij goed zijn zoals we zijn.
Dit staat daarmee haaks op de Koran, waar men zich voor de volle 100% voor “Allah en vaderland” diende te geven.
Weet iemand trouwens hoe dat zo ingepland is, want niets is er voor niets?
Het Kerkelijk huwelijk is dan wel haast verleden tijd, maar het zit wel al zo diep verankerd in onze genen - of vanuit onze gene zijde - dat de Kerk zijn plicht daarin gedaan heeft.
Of anders gezegd ... Wij zijn de Kerk en/of de illusionaire God zelve geworden en voelen ons - hoe egocentrisch wij ook zijn - Godse goed in ons eigen doen en laten!!!
Ik hoor tenminste niemand zeggen dat het anders is.
Sorry...
Back to our marriage.
We zijn verliefd, verloofd en getrouwd en zweren elkaar eeuwige trouw.
Ja eeuwige trouw, terwijl wij hooguit  80 worden.
Weten wij eigenlijk nog wel wat wij zeggen of echt vanuit ons binnenste beleven?
Het meest bizarre van dit huwelijk is daarin wel dat wij ons aangetrokken voelen door iemand, die in beleven de spiegel is van onszelf.
Is dit al niet vragen om moeilijkheden en/of nagelaten als “Twee zien op één kussen, daar ligt de duivel tussen”?
Ik haalde deze gezegde dan wel vaker aan in relatie met de Koran, maar is weer in alles terug te vinden.
Is dit niet eveneens bijzonder als we dit op ons laten inwerken?
Ik heb er maar één woord voor: Bizar!!!
Absoluut bizar!!
De Satanskerk is er niets bij!
Logisch dan ok dat het aantal echtscheidingen haast groter is dan het aantal huwelijken.
Leeft niet “Ieder voor zich en God voor ons allen” zoeken wij niet hooguit af en toe steun bij elkaar als totaal verloren schepsels?
Is dat niet als het sprookje van “de verloren zoon” nu de vrouw geëmancipeerd is?
Sorry, ik denk het wel, maar  dwaal steeds verder af.
Ik dwaal weer af, maar probeer slechts een algemeen beeld te schetsen hoe wij ons gedragen en zullen gaan gedragen als het water ons werkelijk tot de lippen gaat stijgen.
Ik probeer slechts weer te geven wat ons persoonlijk te wachten staat en hoe wij daarop zullen reageren.

In het weten dat alles zo groot zo klein is en tezelfdertijd gebeurt zal ik proberen te schetsen hoe wij jaren geleden al persoonlijk en met elkaar de strijd met de dood beleefden.
“Erfahrung zeigt sich der meister “zal ik maar zeggen in mijn totaal versleten doktersjas-periode, waar de angst voor de dood niet alleen zo vaak voorkomt, maar “Magere Hein” soms ook langs komt.
Dit zijn dan wel individuele belevingen, maar hoewel het vele malen gecompliceerder lijkt, zal het in het groot toch niet veel anders gaan.
Misschien geeft het sommigen toch wat licht in de duisternis nu aan alle kanten duidelijk wordt dat aan het lot - opgetekend door de Maya’s - niet te ontkomen valt.

Typerend voor zo’n pre-dood fase is angst: angst voor het onbekende en typerend voor die angst is - zoals de gezegde ons influistert - dat “angst  de allerslechtste raadgever is”.
In die angst-fase zijn liefde en haat totaal niet meer van elkaar te scheiden.
Allereerst maken veel mensen in die individuele paniek-fase allerhande regelingen voor de nabestaanden, die zij bij leven nooit hadden gedaan.
Het testament maken is daarin wel het duidelijkste voorbeeld. Het heet ook nog zo fraai “De Laatste WILS-beschikking”.
Kan het duidelijker gezegd hoe wij zelfs na de laatste ademtocht onze wil nog opleggen aan onze nabestaanden?
En dan ...
Ik schreef op de website al over de laatste ademtocht en kan slechts zeggen dat de ommekeer van de paniek-fase naar het moeten accepteren dat het leven eindig is individueel duidelijk op het gelaat te lezen is.
En dan...
Oh my God!!!
De unieke mens!!!
Ik durf het hier bijna niet neer te zetten hoe ik dit in het ziekenhuis meermalen mocht meemaken.
In die laatste fase komen de familiaire tranen aan het bed van de stervende en zodra zij het sterfbed verlaten begint soms al in de gangen van het ziekenhuis en voor dat de patiënt overleden is de ruzie over de erfenis al.
En op de begrafenis-ceremonie ...
Hier wordt “hij die niet meer is” met onvoorstelbare leugen en bedrog de hemel ingeprezen.
Niet een klein beetje!!! Onvoorstelbaar!!!
Jaja!!! “Over de doden niets dan goeds” zit ook al erg diep in onze genen en/of onze erflast verankerd.
We kunnen dan wel zeker weten dat God een illusie is, maar we gedragen ons onderwijl wel alsof wij God zelve zijn geworden.: erflast...erflast en nog eens erflast!!!
Doodeng!!!
Iedereen heeft dit spectakel - neem ik aan - al zeker één keer meegemaakt.
Doodeng als we erbij stil staan!!!
Het is toch echt een soap die ik mijzelf en niemand toewens.
En als we daarbij nog bedenken dat wij zelfs na onze dood nog uitgekleed worden door de fiscus, wordt de soap toch echt compleet!
Dat is ook de voornaamste reden dat ik besloot om mijn lijk aan de medische wereld te “schenken” om te laten onderzoeken of ik door de duivel bezeten was. Hahaha!!!
Ik moet dan ook vaak denken aan het boekje van Max Dendermonde “Als de mensen beesten waren”.

Maar laat mij verder gaan met het spel van het einde, want...
Zo is het in het klein en zo is het in het groot.
Momenteel is iedereen er van doordrongen dat de geopolitieke situatie zodanig gespannen is dat ik persoonlijk vrees  dat de collectieve doodstrijd -angst is weer de slechtste raadgever - er niet veel anders uit zal gaan zien.
Onze geest van leven is tot op het bot verkankerd en als wij “zo binnen is buiten” zouden willen, durven of kunnen kijken ...
Ach ...
Laat maar, want wij kunnen er immers niets aan doen.
Wij zijn immers als “kinderen Gods”.
Het immers te danken en/of te wijten - ik weet het verschil echt niet meer - aan ons aller stamboom en ons allemaal ingegeven door onze voorouders!
En moeten we die nu - aan het einde - toch weer als oorzaak de schuld van alles geven?
Stond er niet geschreven “Aan het einde der dagen zullen de doden één voor één uit hun graven herrijzen”?
Maar ze komen wel terug in de spiegel van onze kwade genius en/of alsof alles goed is wat er is en waardoor onze schuld ons volkomen wordt vergeven.
Is dit op zich geen Gods wonder???
Is het geen Gods wonder hoe ons werd nagelaten  “God zag toch dat het goed was en hij liet ze”.
Het is dus echt “eind goed al goed”: individueel en collectief

De algemene paniek is nu al aardig te voelen en uit zich o.a. in de politiek al zodanig dat van “regeren met moed , beleid en wederzijds vertrouwen” al totaal geen sprake meer is.
Ook daar kan men ook nog slechts overleven als men een grote smoel opzet?
En zo niet ...
Ach ...Siert het Job Cohen niet dat hij het echt niet meer zag zitten?
Of is het zijn Joodse achtergrond dat weigert aan dit bekvechten mee te zoen?

Maar helaas - en/of logisch is dit in de hele samenleving hetzelfde beeld, want wij zijn toch allemaal maar mensenkinderen van één Vader!!!
Het is gewoon de tijdgeest, die ons leven binnenshuis en buitenshuis aan alle kanten kleurt.
Tot mijn opperste verbazing las ik vandaag in de NRC zelfs dat er voorstellen liggen om het ridicule item “mensenrechten” al te gaan afschaffen.
Haha... terwijl ik het linkje erop wilde zetten zag ik tot mijn verbazing dat het artikeltje al in de prullenbak van de NRC is beland.
Maar het betekent wel dat wij in Nederigland al zichtbaar op weg zijn om de vermeende “vrije vogel” vogelvrij te gaan verklaren voor als straks de algemene paniek in totale anarchie omslaat en in de volksmond zo kernachtig heet “Ieder voor zich en God voor ons allen”.
Dat wordt het straatbeeld als we uit de feestroes ontwaken en aan die anarchie die hierop volgt zullen wij in onze individuele strijd allemaal gaan meedoen.
We zullen onszelf en misschien ons gezin tot aan de tanden gaan wapenen voor de boze buitenwereld.
Geloof het of niet, maar helaas is dit wat ons te wachten staat.
Wij geloven pas iets als we het met eigen ogen kunnen zien en zelfs dan nog zullen wij denken dat die hel ons bespaard zal blijven als we vechten, want...
We hebben toch niets fout gedaan!?!
We zijn toch goed die we zijn?
Ik ben tenminste nog nooit iemand tegengekomen, die zich echt schuldig voelt dat wij in het rijkste land ter wereld leven, omdat wij met onze VOC mentaliteit de rest aan onze voeten dwingen.
Sorry voor de zoveelste gemeenplaats....

Maar nu de situatie in het heden.
Het is absoluut niet voor niets dat wij nu het feest van ons leven lijken te vieren.
Het lijkt wel of iedereen totaal uit zijn bol gaat.
Het kan niet gek genoeg en ziet er voor mij uit als een ware kermis in de hel.
Voor velen is dit zo aantrekkelijk dat het een ware hype geworden is.
Als dat geen vluchten voor de realiteit is en/of een bijzonder aspect is van de omkeringfase weet ik het echt niet meer.
En desondanks verbaast het mij toch dat dit blogje in zijn zo prille bestaan al half zo veel bezoekers-klikjes heeft als de website zelf, die al jaren op internet prijkt.
Maar op de website ligt wel de kille werkelijkheid beschreven als  een soort “ver van mijn bed show” en die bleek voor velen ook te moeilijk omdat wij echt naar iets anders op zoek zijn.
Nu weet ik wel wat één van de oorzaken van de kijkcyfers hier is [reaguren] , maar desondanks heeft het toch heel wat bekijks en/of wordt gelezen.
Met andere woorden: Er zijn zeker een groot aantal reagluurders, die tussen alle feesten door toch wel hun kater voor morgen voelen aankomen.

Dan het volgende probleem, dat vroeger heette “Hoe vertel ik het mijn ouders”...
Hoe vertellen wij het onze kinderen of willen wij -zoals de politiek zo fraai doet - “geen slapende honden wakker maken”?
Kiezen wij een tussenoplossing door de halve waarheid -die ook de leugen is - te vertellen door bijvoorbeeld te zeggen dat er waarschijnlijk moeilijke tijden aankomen?
Ik vrees dat dit in menig huisgezin al tot vele echtelijke twisten zal leiden alwaar de rationaliteit van de man het zeker zal afleggen tegen het vrouwelijk gezag.
Of gaat U misschien een sprong in het diepe wagen door huis en haard te verkopen om met de hele familie te vluchten naar vermeende veiliger oorden...for the time being?
Tot nu toe ben ik nog niemand daarin tegengekomen.
Goede raad is hierin zo verdomd duur, dat ik mij er althans niet aan zal wagen hierover mijn versleten doktersadviezen aan vuil te maken.
Persoonlijk heb ik ervoor gekozen om voor het slapen gaan een stevige borrel te drinken in de ijdele hoop dat dit mijn laatste zal zijn.
Het klinkt misschien erg melodramatisch, maar ik heb het bizarre leven zo langzamerhand wel gezien.
Zelfs de jolly joker is er nauwelijks meer!
Ik hoop dan ook niet dat dit leidt tot allerhande therapeutische adviezen of Ah, Oe, Oh verzuchtingen, want ik ben er klaar mee en klaar voor.
Wat dat betreft speelde ik al langere tijd met de gedachte om - voor vermeende slapeloosheid - naar de huisarts te gaan ... if you know what I mean.
Maar mijn opgebrande Egojasje maakt - lachen toch - dat zelfs daar mijn laatste wilskracht of wilsbeschikking daarvoor ontbreekt.
Ik verkeer daarbij - door het lot gestuurd - wel in de gelukkige omstandigheid  dat mijn kinderen mij nooit meer willen zien, nadat ik familiair het duivels-stafje heb mogen ontvangen toen ik naar Portugal vertrok om na te denken over mijn eigen ziel en schandaligheid.
Die verantwoording ben ik dus al kwijt.

Hoor graag hoe anderen met dit probleem stoeien en zal - zoals jullie begrijpen - de laatste zijn die met adviezen zal smijten.
Ik zal hooguit mijn verbazing laten horen.
Het is nu echt “Ieder voor zich tot aan het einde der dagen” en dat kan ik slechts volledig te respecteren.
Ook dat heb ik door schade en schande wel afgeleerd, want ieders stamboom is uniek ; hoe groot de innerlijke strijd ook is...
Daaraan tornen is minstens zo gevaarlijk als [haha] een dokter tegen spreken.
Wij zijn allen geworden tot ware sterretjes op aarde: ruim 6 miljard!!!

Siegfried.