Eind goed ... Al goed : “Onze Wederopstanding” en/of “De glimlach van de laatste ademtocht.”

Na de twee voor velen misschien een wat somber einde van honderden vertellingen over evolutie, kosmische cycli, cultuur-cycli, ziekte-cycli , het ontstaan van het woord, dat tot het einde der dagen zijn zuiverheid zou bewaren en niet te vergeten “de zin van evolutie voor kosmisch welzijn” is mijn lampje dat leven heet bij mij aan het doven.
Eigenlijk wilde ik dit lange blog niet zo somber afsluiten , maar alles wat mijn buitenwereld kleurt, ziet er nu eenmaal zo somber uit, dat ik de energie mis om nog vrijuit te ademen.
Ik ben er nog wel, maar vegeteer nog slechts.
En dan komt er - zo verging het mijn hele leven - iets wat ik zou willen noemen - een stem in de nacht die mij aanspreekt en zegt “het wordt nooit zo donker of het wordt wel weer licht”.
Niet voor niets hebben wij een gezegde die luidt “Eind goed ...Al goed.”

 
Als een dief in de nacht - het is weer ongeveer 7 jaar geleden - lijkt het alsof ik nu een flash back te zien krijg van het geheel en teruggezogen wordt in de “nachtschade” van het Zwarte Gat.
Dit keer stonden er geen monniken meer op, die mij deelgenoot maakten van dát wat ik via hen aan het geduldig papier toevertrouwde en werelds geen uitweg vond in de zin van “berusting”.
Dit was ook waarom ik mij haast “schuldig” voelde met mijn “Openbaringen”.
Ook al mijn pogingen om met hen die via wetenschap stukjes van de “waarheid” hadden gevonden in dialoog te komen eindigde allemaal in een ijzig doodzwijgen.
Was dat bewust?
Natuurlijk niet, want iedereen zoekt naar de oplossing voor iets dat ik noem “problemen die wij zelf geschapen hebben” en daar hoort zelfoplossing niet bij!
En van “schuld en boete” ben ik echt nog niemand tegengekomen en dat terwijl wij toch allemaal schuld hebben als wij het werelds en/of aards bezien.

Ik had al eerder verteld dat de oude volkeren nog vrij gemakkelijk contact konden leggen met hun stamboom-ouderen en over de dood vertelden dat men weer naar huis ging.
Toen was moorden eerder een spel en/of noodzaak, gelijk de dieren elkaar in pikorde opeten om te overleven. Het was onderdeel van leven en laten leven en bestond er niet iets van wat wij nu kennen als “mensenplaag’.
Ik zou haast willen zeggen “Toen maakten wij van het leven geen moordkuil”, die erflast heet en ons steeds verder deed verzieken in lichaam en geest.
De gezegde kennen we nog, maar wat wij ermee bedoelen is wel haast het omgekeerde!
Waar is die echte ommekeer begonnen?
Het kan haast niet anders dan dat de kleinere evolutiesprongen die in de omslagfasen van de sterretijden plaats vond geleidelijk de brug tussen denken en weten verder afsloot.
Opmerkelijk is daarin dat in het Oosten het woord Maya “verloochening” betekent.
En nu wij wel moeten aannemen dat zij toen al een onvoorstelbare kennis van de astrologische wereld moeten hebben gehad en daar het einde der tijden in konden voorspellen, neem ik aan dat de monniken voortbordurend op die onvoorstelbare wetenschap de aardse cycli verder in kaart hebben gebracht.
Daar komt dan ook de hele doctrine vandaan van alle cycli die elkaars gelijke zijn van het allerkleinste tot het allergrootste.
Daar werd volgens mij het Al ...Allah .. en God ook geboren.
Daar ontstond ook iets dat wij noemen “het leugentje om bestwil”.
Daar en daar alleen begon de wetenschap des levens een sprookje te worden.
En om dit sprookje te laten slagen werd de Maya-wijsheid tot de leugen gebombardeerd.
Waar of niet waar??? Zo vul ik dit slechts in.

Op de website staat het verhaaltje van de laatste ademtocht.
Zelf heb ik één keer van wel heel dichtbij die laatste ademtocht mogen meemaken.
Het was een kankerpatiënt die euthanasie  kreeg en na zijn injectie van de huisarts op het allerlaatste moment zijn vrouw sterkte wenste en met een zucht van verlichting vertrok.
Ik stond erbij, keek ernaar en schaamde me dood.
Waarom?
Geen flauw idee.
Misschien was het wel mijn eigen overlevingsdrift als zijnde angst voor de dood.
Maar dit beeld is altijd blijven hangen en werd ook nog eens bevestigd door de verhalen van de echtgenoot van wie ik zijn vrouw uit haar lijden verloste met een fatale doses van het wonderenzym hyaluronidase.
Met andere woorden: de stamboom-ouderen zijn er nog wel, maar door de groeiende breuk tussen denken en weten kunnen wij daar bij leven niet meer bij komen.
Maar de bijbel liet ons niet voor niets na “Aan het einde der dagen zullen de doden één voor één ui hun graven herrijzen”.
Maar zo veranderde ons beleven van het evolutie-proces wel van de welwetendheid in weldenkendheid.
En zo zag onze illusionaire God dat het goed was en werd in “weldenkendheid” een spiegelbeleven en/of is als de spiegel van het oeroude weten.
Zo moet het ongeveer gegaan zijn en zo werd zelfs het woord een droom en de vertellingen werden tot sprookjes.
Nu spiegelen wij ons aan elkaar, terwijl de spiegel van het ware zijn in ons weten huist.
Laat mij één ding duidelijk zeggen.
Er ligt in ons aller stamboom slechts de spiegel van onze struggle for life en niet zoals velen denken het hele verhaal dat ík hier aan het geduldig papier heb toevertrouwd.
Het klinkt misschien erg arrogant, maar ....
Persoonlijk denk ik dat onze erflastige bepakking pas echt groeide toen de breuk tussen denken en weten volledig werd , nadat wij migreerden van het Zuidelijk naar het Noordelijk halfrond.
Het vermeende Paradijs wordt dan ook niet voor niets gezocht in het gebied tussen Eufrat en Tigris.
Opmerkelijk daarin is wel dat de oude culturen van het Zuidelijk halfrond toen ook nog de moederkoek voor goed moederschap opaten.
Of deze “barbaarse levenswijze” aldaar door het Christendom werd afgezworen weet ik niet.
Waar of niet waar...
De laatste ademtocht geeft waarlijk de zucht van verlichting en brengt ons weer terug in het Paradijs dat wij al zo lang geleden verlaten hebben.
Maar ik denk wel dat wij in onze laatste ademtocht niet verder zullen komen dan tot aan onze uittreding uit het Paradijs.
Alles - maar dan ook echt alles - wat wij denken te weten over goed en kwaad is echt een sprookje en/of een angstdroom.
Alles wat we beleven is een illusie en/of sprookje.
Ik noemde het niet voor niets vaak “de angsthaas mens”, die slechts rust schijnt te vinden  met “kennis is macht” en waarvan Blavatski  zo kernachtig zei “dat kennis tot machteloosheid leidt”.
Er wordt ook niet voor niets gezegd dat ”twijfel het begin van de waarheid” is.

En dan heb ik het nog geeneens over hoe wij het woord nu van links naar rechts lezen, nadat het spiegelbeeldig was ontstaan.
We hebben het dan nu wel vaak over de “omkeringscyclus” gehad, maar dit was slechts aards en ook nog eens onze kleinmenselijke buitenwereld.
Onze gezegde “spiegeltje spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste in ons land” spelen wij de hele dag met elkaar.
Zoek op Google naar spiegelwereld en U zult verbaasd staan.
Het was dan ook een ware uitdaging om Neerlands beroemde “spiegoloog” Willem de Ridder” van zijn “witte paard” te trekken, maar zijn geniale weldenkendheid stond ons in de weg.
Achteraf maar goed ook, want als er iets erger is, is het wel “slapende honden wakker maken” en zeker in het weten dat “alles goed is wat er is” en dat “de geschiedenis zijn loop moet hebben”.
Iedereen heeft daar naar beste weten zijn/haar steentje aan bijgedragen.

Nu -aan het eind van de rit - ziet het leven op aarde er voor mij zelfs uit als een “spiegel-universum” en niets meer: een spiegel-universum waar de nachtschade vrouw -gelijk aan het Zwarte gat - achter de schermen de scepter zwaaide en nu zichtbaar zwaait.
Maar...
De ware omkeringscyclus begon feitelijk natuurlijk al met het ontstaan van het leven op planeten.
Daar begon het gevecht met het Zwarte Gat en nagelaten als “Uit stof zijt gij geboren en tot stof zult gij wederkeren”.
Het was de eerste fase van recycling van koolstof, waterstof en zuurstof, waaruit zich iets ging ontwikkelen van wat wij leven noemen: leven met een metabolisme en/of een stof”wisseling”.
Die eerste fase daarin was de fase van het lichaamswater, dat onze Moeder ontvankelijk maakte voor de penetrerende yange energie van onze Vader Zon.
Daar begon “de zwangerschapscyclus” van Moeder Aarde”, die met der tijd zijn levendigheid liet voelen.
Is het niet vreemd dat ik met mijn onderzoek naar de zwangerschapscyclus  bij de vrouw “uiteindelijk uitkwam  bij de zin van het leven voor kosmisch welzijn”?
Ik was wel de laatste die met allerhande filosofische bespiegelingen bezig was.
Ik was slechts een nazaadje van mijn grootvader die cyberneticus was en een van de grondleggers van onze denkmachine, omdat onze problemen ons boven het hoofd groeiden.
Ik was slechts dokter in de weetnietkunde die het sleuteltje zocht van iets dat ooit te boek stond als “De Keizer der ziektes”.
Natuurlijk werd en wordt ik er nog steeds om verketterd in de wereld waar het leugentje om bestwil tot de grootste leugen aller tijden is geëvolueerd.
IJzig langzaam -en achteraf toch snel - kleedde ik mijzelf tot op het bot uit.
Eén voor één stonden daar mijn erflastige voorouders uit hun graven op.
En vreemd genoeg waren de contacten met mijn stamboom-ouderen altijd een waar feest als ik wakker werd.
Maar vreemd genoeg...
Zeker geldt ook voor mij dat dit weten mij  in de wereld van weldenkendheid niet gelukkiger heeft gemaakt, want ik werd daarmee wel de spiegel van de spiegelwereld, waarin ik door het lot was neergezet.
Waarom vertel ik dit alles?
Moet ik als psyche-hater dan nogmaals vertellen dat het aan gene zijde gewoon het Paradijs is en dat wij daar weer naar toe gaan?
Ik heb mijn cadeautje bij leven al gehad en ben benieuwd of ik het Paradijs oversla of direct in de “zevende hemel” zal terugkeren.
En last but not least...
Dan wordt voor mij en voor iedereen onze schuld en/of zonde vergeven dat wij met z’n allen de wereld naar de kloten hebben geholpen.

Kan het sprookje des leven mooier eindigen dan dat?