Inzending van Maria
http://www.boudicca.de/blava-nl.htm
Dit artikel is geschreven door Maurice Magre, een Franse schrijver uit de tijd van 1800 die in de tweede helft van zijn leven getroffen werd door het werk van Blavatsky.
Hoe vreemd kan het gaan in deze mensenwereld....
De paragnost waar Siegfried in de tijd ten einde raad heenging omdat er ‘een monnik op zijn schouders zat nadat de geest van zijn grootvader was verdwenen’.... vertelde Siegfried o.a. dat hij het werk van Blavatsky af zou maken....
Ik kwam dit stuk van Maurice Magre tegen en begon te lezen omdat het een en ander al meteen mijn aandacht trok in vergelijking met Siegfrieds vreemde leven.
Of het nu een Jakob Bohme is [komt uit de tijd van 1500, had zo goed als geen opleiding genoten, was schoenmaker en ontpopte zich als groot schrijver die als ketter verdoemd werd en een schrijfverbod opgelegd kreeg hoewel geschriften van hem onder zijn vrienden werden verspeid..... ]
Of een Helena Blavastsky uit de tijd van 1800 of een Siegfried Bok..... of bijv. een Socratus ....
Allen hebben ze met elkaar gemeen dat ze niet hun eigen leventje leven, maar door het lot [zoals we nu door Siegfried weten genetisch] getroffen zijn waardoor hun leven tegen wil en dank noodgedwongen in dienst belandt van het Eensgeweten Grote Verhaal....
Voor mij kenmerkend weergegeven in deze tekst als bijvoorbeeld:
Zij, die belast worden de mensen een onthulling te brengen, een verlossend woord over de hoogste vermogens der ziel, kunnen dit slechts tegen de prijs van de haat hunner medemensen. Zij moeten ellende en vervolging ondergaan. Maar zij behoren tot een soort broederlijke keten en hebben van hun kindsheid af rondom zich aankondigende tekens.
Tsong-Ka-Pa, de grote wijze en Boeddhistische hervormer herinnerde in de 14de eeuw de ontwikkelden der wijde Tibetaanse hoogvlakten en Himalaya-gebergten aan de voorschriften ener zeer oude wet. Deze stond in verband met het evenwicht der twee tegengestelde en even juiste beginselen: de waarheid moet geheim worden gehouden, en de waarheid moet worden verbreid. Want al sterft de mens ook eeuwiglijk aan zijn onwetenheid, een voortijdig verstrekte kennis is even noodlottig als het licht voor wie lange tijd in duister heeft verwijld. Tsong-Ka-Pa herinnerde er aan, dat op het einde van elke eeuw een poging moest worden gedaan lering te brengen aan de mannen van het Westen, die alleen dachten aan stoffelijke welstand en macht.
Siegfried kijkt op eenzelfde manier als Blavatsky dwars door mensen heen en hoeft de mens maar even mee te maken om zijn/haar doopceel genetisch te kunnen lichten.
In de tijd van Blavatsky zou hij in mijn ogen zeker occult zijn genoemd. Occult betekent ‘het verborgene zichtbaar maken’.
In de tijd waarin we nu leven in het te rijke Nederland is occultisme naar het land der fabelen verhuisd en heeft de New Age movement met alle filosofieen die hieruit voortvloeien er in de angst van de tijdgeest er een zoetsappig lichtpuntje van gemaakt.
En zo verdwalen wij nu in de vreemheid van ‘positief denken’, daar waar het Oosten alles laat ontbanden omdat de profeet binnenkort komt en wij mensen dan wel anders zullen gaan piepen, zoals een Iran-verslaggever vertelt in het programma van Pauw en de Witte Man.
Het was bij het geluid van doodkisten, die dicht werden gespijkerd, dat H. P. Blavatsky ter wereld kwam.
Het was in een platgebombadeerd Rotterdam dat S.`W. Bok het levenslicht zag...
Ik vroeg Siegfried hiernaar, omdat zoals mijn gedachten gingen er zovele in diezelfde oorlog waren geboren en toch niet het leven leefden wat hij leefde of wat Blavatsky leefde....
Hij vertelde me dat niet iedereen in zo’n ‘nulpunt van het leven’ zo’n vreselijke of grootse erflijn met zich meedroeg.
Dus de anderen konden het ‘gewone mensenleven met de gewone trauma’s leven’, zal ik maar zeggen.
... en begeeft zich naar New-Orleans om er de geheimen der zwarte magie te doorgronden, zoals die door de Voedoes beoefend wordt. Zij leeft enige tijd onder die secte van negertovenaars, maar een droom licht haar in over het gevaar, dat zij loopt, ...
En zo overkwam het ook Siegfried wanneer hij in een situatie belandde die hem op wat voor manier dan ook naar het leven stond.... dan krijgt hij een droom of er staat een van zijn voorouders op die de situatie waarin hij zich bevindt overneemt....
Na zoveel lastering en tegenwerk....
Uitgeput en ziek verliet zij Indië om in Europa in eenzaamheid de rust te hervinden, nodig voor het schrijven van de „Geheime Leer". In een ellendige kamer te Napels proefde ze de bitterheid haar beste bedoelingen omlaaggetrokken, haar werk verloochend, haar ideaal gehoond te zien. Maar zonder twijfel putte zij uit de innerlijke bronnen, die grote zielen kennen, de lichtende gedachte dat het geschreven woord van meer belang is dan wie belast werd het te schrijven, en dat het boek in de tijden bluft al wordt het gelaat en de naam zelfs van de schrijver weggewist. Zij stelde haar leven ten dienste aan de schepping van haar boek. Zij vergat haar vermogens, waarmee zij gewoon was bewonderaars om zich heen te verzamelen. Zij liet geen slang meer uit een handtas te voorschijn komen of schiep met een enkel gebaar in de ruimte een duizendkleurige vlinder. De laatste jaren van haar leven bracht zij door met de ogen gevestigd op de innerlijke bronnen van haar kennis. Zij weerstond de golven van haat, die de dagbladartikelen haar aandroegen of de vergiftige woorden van wie haar bezoeken kwamen brengen. Zij vervolgde zonder onderbreken haar doel, hield door de kracht van haar wil haar wankelende gezondheid op en verplichtte zich dagelijks op het papier de voren te trekken van haar geweldig werk.
Zo vluchtte Siegfried naar een bouwval in the middle of knowhere in Portugal en kwam pas terug in de wereld toen hij klaar was met zijn werk.
Mijn stille verlangen welk mij in tweestrijd bracht was....
Het verhaal is nu wel geschreven en iedereen die wil kan het vinden.... nu kunnen we samen nog even gaan genieten en alles laten zoals het is en gaat.... Wat ik ermee wil zeggen is dat ik eigenlijk wachtte tot Siegfried een ‘gewoon mens zou worden’ als het verhaal eruit zou zijn... en wilde niet zien dat ik het zelf was die een ‘gewoon mens’ wilde worden. Ik zag zijn moeheid en de uitmergeling die het leven hem gaf en kon het niet zien. En ik zag zijn leven en kon het niet zien.
En ik zie zijn ongelooflijke openheid en hoe alles en iedereen verandert en zelfs de hele wereld en het leven verandert in zijn aanwezigheid.... en zag dat zo graag [ook omdat ik mezelf erdoor levendiger voelde] dat ik al het andere vergat, hoe zijn leven getekend werd en hij ondanks de onmenselijke moeheid totaal aanwezig is en de mensen aan het lachen brengt of ze op hun nummer zet op een manier waarop we als vanzelf gedwongen worden in de spelonken van onszelf te kijken....
Maar zie nu dat het niet anders kan gaan en hij daarin niet anders kan dan hij doet... doorgaan tot de laatste adem.
En men zegt „Wie weet? Misschien...." En zij, die het sterkst in H. P. Blavatsky hebben geloofd en zij, die de grootste troost ontvingen van haar filosofie, voelen op zeker uur een twijfel opstijgen uit eigen diepte, als een trieste nevel, die een schaduw werpt.
En zo voelen wij van tijd tot tijd een twijfel opstijgen uit eigen diepte, als een trieste nevel, die een schaduw werpt....
En zo probeer ik ondanks alles mijn kleine overgebleven ideaaltjes en hoopjes vast te houden in een wereld die er menselijk gezien voor mij onleefbaar uit is gaan zien.... En iedere keer weer als ik een woedeaanval krijg omdat mijn ideale hoopjes uit elkaar lijken te spatten.... komen de vertellingen van Siegfried stom genoeg weer een klein stapje dichterbij en raakt iets in me aan waar ik eerst door emotie gedreven opnieuw boos van wordt om daarna met ongeloof en verwondering te ontdekken.... ‘ik wist niet dat ik dat in me had’.... Alleen jammer dat mijn egootje daar zo graag mee weg wil lopen....
http://www.boudicca.de/blava-nl.htm
Dit artikel is geschreven door Maurice Magre, een Franse schrijver uit de tijd van 1800 die in de tweede helft van zijn leven getroffen werd door het werk van Blavatsky.
Hoe vreemd kan het gaan in deze mensenwereld....
De paragnost waar Siegfried in de tijd ten einde raad heenging omdat er ‘een monnik op zijn schouders zat nadat de geest van zijn grootvader was verdwenen’.... vertelde Siegfried o.a. dat hij het werk van Blavatsky af zou maken....
Ik kwam dit stuk van Maurice Magre tegen en begon te lezen omdat het een en ander al meteen mijn aandacht trok in vergelijking met Siegfrieds vreemde leven.
Of het nu een Jakob Bohme is [komt uit de tijd van 1500, had zo goed als geen opleiding genoten, was schoenmaker en ontpopte zich als groot schrijver die als ketter verdoemd werd en een schrijfverbod opgelegd kreeg hoewel geschriften van hem onder zijn vrienden werden verspeid..... ]
Of een Helena Blavastsky uit de tijd van 1800 of een Siegfried Bok..... of bijv. een Socratus ....
Allen hebben ze met elkaar gemeen dat ze niet hun eigen leventje leven, maar door het lot [zoals we nu door Siegfried weten genetisch] getroffen zijn waardoor hun leven tegen wil en dank noodgedwongen in dienst belandt van het Eensgeweten Grote Verhaal....
Voor mij kenmerkend weergegeven in deze tekst als bijvoorbeeld:
Zij, die belast worden de mensen een onthulling te brengen, een verlossend woord over de hoogste vermogens der ziel, kunnen dit slechts tegen de prijs van de haat hunner medemensen. Zij moeten ellende en vervolging ondergaan. Maar zij behoren tot een soort broederlijke keten en hebben van hun kindsheid af rondom zich aankondigende tekens.
Tsong-Ka-Pa, de grote wijze en Boeddhistische hervormer herinnerde in de 14de eeuw de ontwikkelden der wijde Tibetaanse hoogvlakten en Himalaya-gebergten aan de voorschriften ener zeer oude wet. Deze stond in verband met het evenwicht der twee tegengestelde en even juiste beginselen: de waarheid moet geheim worden gehouden, en de waarheid moet worden verbreid. Want al sterft de mens ook eeuwiglijk aan zijn onwetenheid, een voortijdig verstrekte kennis is even noodlottig als het licht voor wie lange tijd in duister heeft verwijld. Tsong-Ka-Pa herinnerde er aan, dat op het einde van elke eeuw een poging moest worden gedaan lering te brengen aan de mannen van het Westen, die alleen dachten aan stoffelijke welstand en macht.
Siegfried kijkt op eenzelfde manier als Blavatsky dwars door mensen heen en hoeft de mens maar even mee te maken om zijn/haar doopceel genetisch te kunnen lichten.
In de tijd van Blavatsky zou hij in mijn ogen zeker occult zijn genoemd. Occult betekent ‘het verborgene zichtbaar maken’.
In de tijd waarin we nu leven in het te rijke Nederland is occultisme naar het land der fabelen verhuisd en heeft de New Age movement met alle filosofieen die hieruit voortvloeien er in de angst van de tijdgeest er een zoetsappig lichtpuntje van gemaakt.
En zo verdwalen wij nu in de vreemheid van ‘positief denken’, daar waar het Oosten alles laat ontbanden omdat de profeet binnenkort komt en wij mensen dan wel anders zullen gaan piepen, zoals een Iran-verslaggever vertelt in het programma van Pauw en de Witte Man.
Het was bij het geluid van doodkisten, die dicht werden gespijkerd, dat H. P. Blavatsky ter wereld kwam.
Het was in een platgebombadeerd Rotterdam dat S.`W. Bok het levenslicht zag...
Ik vroeg Siegfried hiernaar, omdat zoals mijn gedachten gingen er zovele in diezelfde oorlog waren geboren en toch niet het leven leefden wat hij leefde of wat Blavatsky leefde....
Hij vertelde me dat niet iedereen in zo’n ‘nulpunt van het leven’ zo’n vreselijke of grootse erflijn met zich meedroeg.
Dus de anderen konden het ‘gewone mensenleven met de gewone trauma’s leven’, zal ik maar zeggen.
... en begeeft zich naar New-Orleans om er de geheimen der zwarte magie te doorgronden, zoals die door de Voedoes beoefend wordt. Zij leeft enige tijd onder die secte van negertovenaars, maar een droom licht haar in over het gevaar, dat zij loopt, ...
En zo overkwam het ook Siegfried wanneer hij in een situatie belandde die hem op wat voor manier dan ook naar het leven stond.... dan krijgt hij een droom of er staat een van zijn voorouders op die de situatie waarin hij zich bevindt overneemt....
Na zoveel lastering en tegenwerk....
Uitgeput en ziek verliet zij Indië om in Europa in eenzaamheid de rust te hervinden, nodig voor het schrijven van de „Geheime Leer". In een ellendige kamer te Napels proefde ze de bitterheid haar beste bedoelingen omlaaggetrokken, haar werk verloochend, haar ideaal gehoond te zien. Maar zonder twijfel putte zij uit de innerlijke bronnen, die grote zielen kennen, de lichtende gedachte dat het geschreven woord van meer belang is dan wie belast werd het te schrijven, en dat het boek in de tijden bluft al wordt het gelaat en de naam zelfs van de schrijver weggewist. Zij stelde haar leven ten dienste aan de schepping van haar boek. Zij vergat haar vermogens, waarmee zij gewoon was bewonderaars om zich heen te verzamelen. Zij liet geen slang meer uit een handtas te voorschijn komen of schiep met een enkel gebaar in de ruimte een duizendkleurige vlinder. De laatste jaren van haar leven bracht zij door met de ogen gevestigd op de innerlijke bronnen van haar kennis. Zij weerstond de golven van haat, die de dagbladartikelen haar aandroegen of de vergiftige woorden van wie haar bezoeken kwamen brengen. Zij vervolgde zonder onderbreken haar doel, hield door de kracht van haar wil haar wankelende gezondheid op en verplichtte zich dagelijks op het papier de voren te trekken van haar geweldig werk.
Zo vluchtte Siegfried naar een bouwval in the middle of knowhere in Portugal en kwam pas terug in de wereld toen hij klaar was met zijn werk.
Mijn stille verlangen welk mij in tweestrijd bracht was....
Het verhaal is nu wel geschreven en iedereen die wil kan het vinden.... nu kunnen we samen nog even gaan genieten en alles laten zoals het is en gaat.... Wat ik ermee wil zeggen is dat ik eigenlijk wachtte tot Siegfried een ‘gewoon mens zou worden’ als het verhaal eruit zou zijn... en wilde niet zien dat ik het zelf was die een ‘gewoon mens’ wilde worden. Ik zag zijn moeheid en de uitmergeling die het leven hem gaf en kon het niet zien. En ik zag zijn leven en kon het niet zien.
En ik zie zijn ongelooflijke openheid en hoe alles en iedereen verandert en zelfs de hele wereld en het leven verandert in zijn aanwezigheid.... en zag dat zo graag [ook omdat ik mezelf erdoor levendiger voelde] dat ik al het andere vergat, hoe zijn leven getekend werd en hij ondanks de onmenselijke moeheid totaal aanwezig is en de mensen aan het lachen brengt of ze op hun nummer zet op een manier waarop we als vanzelf gedwongen worden in de spelonken van onszelf te kijken....
Maar zie nu dat het niet anders kan gaan en hij daarin niet anders kan dan hij doet... doorgaan tot de laatste adem.
En men zegt „Wie weet? Misschien...." En zij, die het sterkst in H. P. Blavatsky hebben geloofd en zij, die de grootste troost ontvingen van haar filosofie, voelen op zeker uur een twijfel opstijgen uit eigen diepte, als een trieste nevel, die een schaduw werpt.
En zo voelen wij van tijd tot tijd een twijfel opstijgen uit eigen diepte, als een trieste nevel, die een schaduw werpt....
En zo probeer ik ondanks alles mijn kleine overgebleven ideaaltjes en hoopjes vast te houden in een wereld die er menselijk gezien voor mij onleefbaar uit is gaan zien.... En iedere keer weer als ik een woedeaanval krijg omdat mijn ideale hoopjes uit elkaar lijken te spatten.... komen de vertellingen van Siegfried stom genoeg weer een klein stapje dichterbij en raakt iets in me aan waar ik eerst door emotie gedreven opnieuw boos van wordt om daarna met ongeloof en verwondering te ontdekken.... ‘ik wist niet dat ik dat in me had’.... Alleen jammer dat mijn egootje daar zo graag mee weg wil lopen....
