Van mensendokter via levensdokter tot kluizenaar.

Over het “lot” als zijnde ieders levensloop die bij iedereen vast verankerd ligt door erflast heb ik in het verleden al genoeg over geschreven.
En toch blijft dit voor iedereen een zo “ver van mijn bed show” verhaal dat het slechts als sprookje binnenkomt.
Nu ik - zoals ik al schreef - kortgeleden mijn levensmaatje de vrijheid moest geven kan ik dan alleen maar zeggen dat het lot dit ook in petto had en zal proberen hierover iets meer te vertellen, want het wordt natuurlijk wel door iets werelds getriggerd.
Maar laat mij er eerst iets algemeens over vertellen.

Het is toch te bizar voor woorden dat je iedere dag vele honderden kleine beslissingen maakt waarvan je het gevoel hebt dat je iets goed of fout hebt gedaan zonder te beseffen dat ook dit al vast lag.
Het is net als dat ik vaker de slogan heb gebruikt “Waar een wil is, is geen weg”, want je geluk en ongeluk liggen daarin ook zwaar verankerd in onze “verworden” genen.
En als men de moeite zou nemen om naar zijn/haar eigen levensloop te kijken zou iedereen zelf kunnen zien hoe daarin de geschiedenis zich herhaalt en zelfs in evolutie.
Is dat al niet te absurd voor woorden?
Het komt er dus kortweg op neer dat iedereen “ziende blind en horende doof ” door het leven wandelt.
Het kom er dus feitelijk op neer dat je fasen van geluk  - waarin je blij bent dat je het goede hebt gedaan - en fasen van ongeluk tegenkomt die je helaas vaak aan anderen toebedeelt en/of gaat kankeren.
En des te groter de erflast wordt, des te groter ook de pieken en dalen in die twee belevingsvormen gaan worden.
Dit geldt voor iedereen, behalve misschien  voor de “uitverkorenen God’s” die een zogenaamde “erflijn-shift” hebben meegemaakt en/of de verbreking van de Bijbelse voorzegging “van vader op zoon en van moeder op dochter”.
Het is dan ook heel leuk dat ik dit onderwerp met mijn vriend Fons als zijnde “een vrouw in mannenkleren” dmv. lange telefoongesprekken samen filosofisch heb kunnen uitdiepen door gedachten-uitwisselingen en die bij mij als door een dief in de nacht voor het voor mij nog duistere beeld van “ziekte-cycli die aeonisch herhalen  en waardoor iedere cultuur in verkankering ten onder gaat met achterlating van een litteken in die verkalkte brug die ons steeds vuriger maakt.
Misschien vind ik nog de energie om dit uit te diepen en waarom ik deze mensen “uitverkorenen God’s” noem, omdat ik denk [ sorry  “ik denk omdat ik het niet weet”] dat in vroeger tijden deze bijzonderlingen de enigen waren die de volgende levenscyclus op aarde weer konden “herbeleven” in een net ander jasje .
Dat deze lotscycli in ons leven tevens nadeloos verankerd zijn in onze astrologisch zo belangrijke  geboorte-tijd en -plaats en ook nog eens overeenkomen met astronomische conjuncties  is voor mij een zekerheid, maar niet zo essentieel om daar een studie van te maken.
Ik heb mijn handen al vol naar het zoeken en ontrafelen van onze kleinmenselijke gekte, die ik door schade en schande door mijn buitenwereld heb moeten of mogen meemaken en die ik ondertussen ook bij mijn naasten waarneem
Als je dan ook nog weet dat in ieders geboortenaam en familienaam zelfs die hele levensloop ook van up’s en down’s [ numerologie] beschreven wordt, wordt de gekte toch compleet?
Ik heb van dit alles ook geen studie gemaakt, maar er slechts een weinig aan geroken.
Maar het moge wel duidelijk zijn dat de “oude wijzen” dit gelijk paragnosten en zieners dit nadeloos kunnen zien in de vele facetten die wij hiervoor meenemen...mochten we die mensen opzoeken.
En dan wordt het ook erg simpel om te weten hoe alle namen van de nu levende mensen gewoon in de “palmbladeren-bibliotheek” zijn terug te vinden.
Althans voor mij!

Ik kijk naar mijn bizarre leven als zijnde begonnen als “mensendokter” om daarna door het lot gedreven “levensdokter” te worden om uiteindelijk tot “kluizenaar” te moeten of mogen eindigen.
En als ik dan kijk hoe die “uittredingen” zeker niet vanzelf kwamen, maar altijd door iets wat heet “mijn directe buitenwereld” , waardoor ik dreigde gek te worden vanwege mijn zien of beleven van onbegrijpelijke onredelijkheid van de veroordeling van die naaste of superieur is het wel duidelijk dat ik net als een ezel altijd in dezelfde val stap.
En het allerergste is misschien nog wel mijn ego-jasje - dat je zeker in deze wereld nodig hebt om je staande te houden - steeds verder verbleekte en waar ik nu van kan zeggen dat het hooguit nog een vijgenblaadje is, wat nog net mijn “geslachtsdeel” bedekt.
[ sorry ik schrijf dit en moet lachen om het woord geslachts-”deel”  alsof wij maar half zijn die we zijn mens. Dit is toch geen moeilijke puzzel ....hoop ik?]
Back to the chapter.

Wat mij misschien nog wel het meest beangstigt in deze bizarre levensloop naar “Magere Hein” is zeker niet dat ik alleen goed te luisteren naar andermans woorden, intonaties en kijken naar de mimiek als vanzelf iemand kan uitkleden.
Dat kan ik heel goed ondervangen door te hummen of de theatergek uit te hangen of zelfs - als het  genoeg is - “de draak met de 7 hoorns” te spelen.
Dat is het enige wat mij nog rest als “bijna naaktloper”.
Neen, daar ligt het probleem niet.
Neen!
Mijn probleem ligt in het feit dat mensen - echt iedereen - mij blijft zien als zien als een normaal mens van vlees en bloed en/of behebt met emotie] , die gewoon iets anders in het leven staat.
Maar ik sta helemaal niet meer in het leven en bungel nog slechts aan een zijden draadje, wat zonder moeite door het ego kan worden doorgeknipt.
En grappig of cynisch genoeg kan een levenspartner slechts mijn partner zijn met een bikkelhard ego om “lulletje rozewater” op sleeptouw te nemen.
En in het weten dat partnerkeus tot stand komt door twee tegenpolen, die elkaar aantrekken is het dus ten ene malen onmogelijk om iets van samen te beleven.
Zucht...zucht en dan vliegen de zo goed bedoelde raadgevingen mij als oliebollen ook nog om de oren. De enigen waar ik het mee kan delen zijn “vrouwen in mannenkleren” , waar onder andere de zoon van mijn weggelopen partner er één van is, nadat hij boos reageerde dat ik zijn moeder als grof vuil op straat had gezet.
Oh my God...wat is het leven leven toch bij tijden een hel!
Dat de relatie al vanaf het begin moeilijk en moeizaam was voor beide is misschien wel begrijpelijk, maar wat was nu de trigger voor deze definitieve scheiding?
Of anders gezegd: “Waarom moest ik juist nu - zo vlak voor het einde - tot “kluizenaar” worden verheven of begraven?
Wie is daar de oorzaak van?
Het was weer die verdomde stem van boven, die mij uit de brand hielp met een zo simpel  antwoord dat ik me eigenlijk moest schamen.
En het antwoord luidde: De boekdrukkunst.
Jaja niets meer en niets minder dan de boekdrukkunst.
U zult het ongetwijfeld niet geloven, maar ik zal dit uitleggen.
Het cynische is dat ik mij niet of nauwelijks met het lezen van boeken kan vermaken.
Maar een boek wordt slechts een bestseller als het zodanig tot de verbeelding spreekt dat men er niet mee kan ophouden. En die verbeelding is nu juist de emotie, die die beeltenissen versterkt en waardoor het ego extra wordt gestreeld en dus versterkt.
De New Age boeken en/of allerhande complot-theoriëen zijn daar uitgelezen voorbeelden van.
En dat werd nu mijn noodlot, omdat mijn partner - en als zo velen - een erflastige mannenhaat koesteren. Over dit aspect dat weer een eindtijd-fenomeen is - denk maar aan de vrouwelijke farao’s in Egypte - heb ik het al vaker gehad.
En dus gaan die ook als verse broodjes over de toonbank.
Dat is een aspect wat “dwingende emotie” ook doet en is dan ook hetzelfde als dat mensen van gelijke gezindten elkaar bevestigen in hun gevoelens.
Ik denk dat ik niet verder behoef te gaan met U te vertellen hoe “homosexualiteit” iedere eindtijd kleurt. Dat zo’n deze mensen als erflijn zowiezo niet de volgende ronde in het spel  van hiernanogmaals kregen, is ten overvloede vermeldt.
En zo rende mijn partner - toen we weer in Nederland waren - naar de dorps-bibliotheek en struinde internet af - naar haar dwingende emotie om te lezen over ...ach laat maar!
Maar...
Dan blijft de vraag toch open waarom zij dat deed?
Het was haar enige overlevingsdrift geweest in de tijd voor mij en ze had het dan ook verdomd moeilijk met mij in Portugal. Ik kende het probleem, maar moest mede door mijn geschrompelde ego-jasje geen schijn van kans dit te doorbreken en waardoor ik keer op keer er zelf bijna aan onderdoor ging.: uittredingen dus als bijna dood ervaringen.
En wat ik probeerde...
Zij durfde die dwingende emotie niet los te laten, omdat ze dat in haar leven al had meegemaakt.
Levenservaring noemt men dat!
Dat is wat het is.
Dit fenomeen kunnen we natuurlijk ook doortrekken in onze samenleving, die een steeds grimmiger karakter krijgt waarin iedereen in de boeken en films bevestiging en/of bevrediging kan vinden voor het ego, dat dan ook daardoor ten onder gaat en ... moet gaan in een ultimo gevecht.
In het grote geheel als mensheid is nu gegroeid tot een totale gelijkheid in kracht en macht en daarom zullen zowel de yin-landen als de yang-landen beide verliezers zijn.

Is het zo Geniaal Perfect dat ik er haast van moet kotsen?
En nu krijgt mijn huis - gedoopt als “Casa Holy Shit” - toch nog zijn ware bestemming als zijnde een kluizenaarswoning for the short time of my and our being.
Maar wel een kluizenaar tegen wil en dank.
Ik ben totaal uitgeleefd en heb alles gegeven wat ik had van hetgeen ik in mijn erflast met mij droeg.
Ik dacht dat mensen graag wilde weten, maar dit bleek "utopia".
We willen alleen iets weten waar we beter van worden.
En het resultaat ....
Totale eenzaamheid is mij als dank daarvoor gegeven.
Tot overmaat van ramp kwam er gisteren een buurman langs. Hij toonde zijn intense medeleven, maar vroeg mij vriendelijk en dwingend tussen neus en lippen dat ik mijn huis en tuin wel moest blijven onder houden, want anders daalde de prijs van zijn huis.
Ach... ook dat verbaasde me niet meer en kan er vriendelijk om lachen, want zo ziet de wereld van vandaag er nu eenmaal uit en zeker in het rijk"domme" Nederigland: vriendelijk lachende aas"gieren".
En/of ...Ieder voor zich en God voor ons allen.
Sorry...
Het spijt me.